Cambridge, Oxford, of gewoon die “of life”? Het Britse punktrio University doet al enkele jaren wenkbrauwen fronsen met zijn geanimeerde optredens, met die zwijgzame gemaskerde snuiter die live de songs aankondigt met pancartes. Maak het maar eens mee! Dat kan de volgende passage van de band op de nieuwe songs die langspeeldebuut McCartney, It’ll Be OK kleuren.
Dat het album aftrapt met een gimmick – een telefoontje waarop de bandleden uitgelaten onverstaanbaarheden schreeuwen – had een veeg teken kunnen zijn, maar is dat niet. De song die daaruit volgt heet “Massive Twenty One Pilots Tattoo” en zou het antwoord op de vraag “Wat is de slechtst denkbare tatoeage?” moeten zijn. Dat heeft meer met onbezonnen grootheidswaanzin (“I will never die!”) te maken dan met die titel of die vraag, en is maar nipt simpel genoeg om de doorsnee luisteraar niet de kast in te jagen. Zo hebben wij onze openers graag!
De chaotische punk die na die eerste vijf minuten tussen de oren blijft plakken, is een geest die University niet meer in de fles krijgt. Nummer twee, “Curwen”, eveneens eerder al als single gelost, laat alle remmen los, maar dan zonder het gevoel voor melodie overboord te gooien. Het drietal schept er duidelijk plezier in ons te doen denken dat alles opgenomen is in een vrachtwagen die van een rotshelling dendert, of in een vliegtuig dat door turbulent onweer davert. Nee, University doet niet aan subtiel.
Die maniakale lust naar uitdagende chaos, die prettig gestoorde onvoorspelbaarheid, die luidruchtige branie … dat alles typeerde eerder al EP Title Track uit 2023, en werkt ook hier, opnieuw dankzij de grove korrel van producer Kwes Darko. Wie een act als Slowthai kan temmen, weet natuurlijk goed genoeg hoe een punkband in het gareel te houden. Samen met Darko kon University dus wel degelijk wat orde en structuur behouden. De timing zit snor, zeker qua rustpunten. De vrachtwagen bolt ook al eens enkele meters over een stuk vlakke grond. “GTA Online” begint bijvoorbeeld met een bedeesde intro, en de aanzet naar de finale van het sublieme “Gorilla Panic” toont mooi hoe de groep wel degelijk nadacht over hoe een University-song in elkaar moet zitten. Ook knap: hoe er in “Hustler’s Metamorphosis” plots vervormde vocals opduiken net als de storm van gitaren en drums even gaan liggen is. “Diamond Song” is vleesgeworden euforie die de geest van Fang Island oproept.
En dan is er nog “History Of Iron Maiden Pt. 1”, waarvan de sequel al op Title Track verscheen. Een verbijsterende medley van net geen tien minuten die bol staat van manisch gejank, gitaargeweld, fantasietjes op synthesizer, spannende tempowissels. Alles op een fascinerend hoopje. Om de grap compleet te maken sluit McCartney, It’ll Be OK af met “History Of Iron Maiden Pt. 0.5”, een heerlijk irrelevant elektronisch dessertje dat klinkt als de soundtrack van een 16 bit videogame.
Met zijn geheel idiosyncratische mix van termen als post, punk, noise, hardcore en math heeft University een punt gemaakt. McCartney, It’ll Be OK is het bewijs dat chaos best lekker kan zijn.
