John Woo is de uit Hong Kong afkomstige cineast zonder wie de John Wick-franchise (en bij uitbreiding zowat de helft van de moderne Amerikaanse actiecinema) niet zou bestaan. Zijn grote titels uit de gloriejaren van de Hong Kong actiefilm – The Killer, Bullet In The Head, Hard Boiled, A Better Tomorrow I & II – herschreven de manier waarop actiefilms gemaakt werden en zijn beste Amerikaanse proeves – Face/Off en Mission: Impossible II – brachten die virtuoze stijl naar Hollywood. De thematiek van Silent Night – een vader wiens zoon sterft door een kogel geraakt geobsedeerd door wraak – doet denken aan Face/Off, maar daar houdt echt elke vergelijking ook wel op. Die laatste titel was een perfect gedoseerd en gechoreografeerd spektakel, de tegenhanger anno 2023 is een fiasco van jewelste en lijkt nog het meest op een slechte kruising tussen een John Wick-kloon en The Raid.
De insteek klinkt nochtans veelbelovend: een actiefilm zonder een enkele lijn gesproken dialoog. Om dat narratief op te zetten hebben we een protagonist die bij de achtervolging van de bendeleden wier verdwaalde kogel zijn zoontje doodde, geraakt wordt aan het strottenhoofd en dus vervolgens geen woord meer kan uitbrengen. Het eerste half uur van deze lamlendig saaie prent – wat echt wel het laatste was wat je vroeger ooit van een Woo-film kon zeggen – spenderen we met hysterische scènes waarin de man te pas en te onpas meubilair aan diggelen slaat, terwijl zijn vrouw bijzonder weinig aangeslagen lijkt door de plotse dood van hun zevenjarige zoontje. Nu is psychologisch realisme natuurlijk niet meteen iets wat echt van tel is in een film als deze, maar het aangedikt blijven oplepelen van het potsierlijk melodrama doet het ritme weinig goed.
Na drie kwartier schiet Silent Night dan toch uit de startblokken en krijgen we de brutale actie waar het om draait en die we uiteraard ook van Woo verwachten. Helaas loopt het – hoe onwaarschijnlijk dat ook mag klinken – daarmee eveneens totaal mis. Het valt eigenlijk moeilijk voor te stellen dat we hier dezelfde cineast aan het werk zien wiens naam een paar decennia geleden elke rechtgeaarde actiefan zou hebben later watertanden. Soms slagen filmmakers er niet echt meer in hun niveau van weleer te halen en niemand kan uiteraard verwachten dat de films van de oosterse maestro nog steeds even baanbrekend zouden zijn als ze ooit waren. Op basis van deze miskleun lijkt het er echter op dat Woo echt al zijn talent ergens kwijtgeraakt is. Het doet pijn aan de ogen – en aan het filmhart – een actievehikel te zien geregisseerd door John Woo dat zo banaal en ongeïnspireerd oogt. Dit is de eerste Amerikaanse productie van de regisseur in vijftien jaar, maar als we naar het resultaat kijken, hoeft er echt geen volgende meer te komen.
