Een Londense band die bar italia heet. Nep als pizza met ananas? Misschien wel, maar deze is toch eerder gegarneerd met spijkers en een asbak. Op debuutplaat Tracey Denim klinkt een solide geluid van postpunk-meets-ninetiesgitaren, al is het hier en daar oppassen voor te veel doordachte artrock.
Benvenuto in Bar Italia, een keet in de hippe Sohowijk waarin de gemiddelde gegentrificeerde Londenaar zich meteen op het San Marcoplein waant. En daar ook graag een ‘zacht’ Londens prijsje voor neertelt, ongetwijfeld. Wanneer een nieuwe band met deze naam schijnbaar uit het niets op onze radar verschijnt en meteen een deal met Matador Records – stal van onder andere Kurt Vile, Belle and Sebastian of Queens of the Stone Age – weet te versieren, verslikken we ons toch even in onze zes pond kostende flat white.
Waar halen ze het lef vandaan!? Wie mag dit dan wel zijn? En vooral: hoe klinkt het zootje? Die eerste vraag die vanonder onze driftig hoppende snor de ether instuift, is uiteraard retorisch. De tweede dan maar. Even Googelen? Nou, zo makkelijk gaat dat niet. De band maakt er een punt van zichzelf zoveel mogelijk in stilzwijgen en duisternis te hullen. Detecteren we daar al een eerste teken van hoogdravende moeilijkdoenerij? Al hoeven we nu ook weer geen privédetective in te huren; in deze digitale tijden lopen de fora meteen over van geruchten en stond er in een mum van tijd videomateriaal op het internet. En sinds hun toetreding tot Matador kan je het ook gewoon even op hun website lezen. Nina Cristante, Jezmi Tarik Fehmi en Sam Fenton: we hebben jullie door. De namen doken eerder al op in het Londense indiecircuit bij de bands Double Virgo en NINA.
Goed, genoeg Wikipediawerk verricht, op naar het antwoord op vraag drie: wat denken de oren ervan? Debuutplaat Tracey Denim weet het ons te vertellen. In een kleine driekwartier worden we getrakteerd op een uitgekiende sound die het midden houdt tussen het geluid van de huidige postpunk- en ninetiesrockrevival. Compacte nummers, verveelde zanglijnen, snijdende gitaargeluiden: ze tekenen alle volop present. Wat ons erg intrigeert, is dat het toch anders klinkt dan de vele andere als paddenstoelen uit de grond schietende revivalgroepjes. Ja, we horen Sonic Youth, Slint en vroege Joy Division, maar evenzeer The Velvet Underground. Wat we hiermee willen zeggen? Echt vuil wordt het niet, echt vals wordt er niet gezongen; de sound blijft rijk en gestileerd en gaat zelfs af en toe richting artrock. Op zich een afslag die wij maar al te graag missen, maar goed: klinken als The Velvet Underground mag dan wel wat artsy zijn, we luisteren toch nog steeds graag naar die bananenplaat.
Een ander minpuntje: echte uitblinkers die blijven hangen, komen we niet tegen. Akkoord, ook geen stinkers, daar mogen we zeker ook blij mee zijn. De meeste nummers passen goed in het geheel van de plaat en zijn allemaal radiovriendelijk genoeg om eens te passeren in de ether. Hoe dat komt? Wij verwijzen daarvoor terug naar de aanpak van de groep: een gebalde sound die toch netjes verpakt wordt. Vooruit, toch enkele ijkpunten voor de ‘wij willen singletjes!’-roepende luisteraars: “Nurse!”, “Friends” en ”Clark” vallen prompt met de deur in huis en hebben een lekker meezingbaar refrein, en “Missus Morality” en “yes i have eaten so many lemons yes i am so bitter” – ja, we weten het, dat artsy kantje dus hé – combineren de ninetiesvibes met nillies-indie als Pinback of Yo la Tengo.
En zo weet de groep succesvol grijze grootstadsrock te vermengen met melodische toetsen. We moeten bijvoorbeeld denken aan hun stadsgenoot King Krule, die ons al jaren doet likkebaarden met een dergelijke aanpak. We weten nu wie jullie zijn, bar italia, dus laat nu maar eens wat zien. We zijn zeer benieuwd. Goed, nu moeten we weer verder. Die flat white – havermelk uiteraard – wordt koud.
