Hoewel James Gunn een paar jaar geleden het onderwerp was van een controverse omtrent oude berichten op sociale media waarvan de humor niet echt meer gesmaakt werd, lijkt het erop dat zijn carrière uiteindelijk niet ingeboet heeft bij het gebeurde. Gunn staat nu aan het hoofd van het volkomen herdachte Dark Comics Universe van studio Warner Brothers, maar werkte eerste nog een laatste deel af van Guardians of the Galaxy voor het concurrerende MCU van Disney. Dit derde deel van de saga rond het intergalactische team moet een broodnodige doorstart vormen voor de zogenaamde vijfde fase, nadat de grote fanfare rond Ant-Man and The Wasp: Quantumania behoorlijk tegenviel en die film een van de weinige Marvel-worpen werd die niet eens de kaap van de vijfhonderd miljoen dollar aan wereldwijde opbrengsten wist te ronden, zowat het minimum voor elke film in de franchise.
Gunn was een van die zeldzame namen die een heel klein beetje een eigen stem wist te behouden binnen de verpletterend saaie uniformiteit van de Disney-machinerie. Zijn originele Guardians of the Galaxy bezat een decennium geleden een soort eigenzinnige anarchie die in schril contrast stond met de toen al verlammende eentonigheid van de Avengers-saga. Met dit derde deel lijkt het er helaas op dat Gunn ofwel niet langer geïnteresseerd was in een eigen inbreng, ofwel – meest waarschijnlijk – ondertussen ook volledig werd ingelijfd door de uniforme vereisten van het superheldengenre. Film heeft de kracht van dromen om ons binnen te leiden in onbekende werelden – imaginair of geënt op de realiteit – maar altijd met de kracht van verwondering en verbazing. Hier is het bijna pervers om te zien hoe een prent met een onvoorstelbaar hoog budget over een groep intergalactische krijgers, er niet in slaagt ook maar één enkel moment te brengen waarin die esthetiek van de verbazing voelbaar is. In de plaats daarvan krijgen we visuele banaliteit en dito chaos. Niet één actiescène in Guardians Vol. 3 is het bekijken waard. Het is allemaal opgeklopte bombast die de onkunde inzake regie en choreografie absoluut niet kan verhullen.
De plot die dat alles moet gaande houden, draait dit keer om een ‘origin story’ voor wasbeer Rocket die een centrale rol toebemeten krijgt, ook al is hij dan het grootste deel van de film buiten strijd. Omdat de vrij eenvoudige verhaallijn iets te mager is, worden we vergast op flashbacks die de gebeurtenissen moeten aandikken. Tussendoor is er uiteraard gekibbel tussen de personages en ook daar kunnen we alleen maar vaststellen dat de bodem bereikt is. De woordenwisselingen zijn infantiel en voorspelbaar, maar vooral ook onwaarschijnlijk saai. Hetzelfde geldt voor de antagonist van dienst die zo generisch is dat er nauwelijks enige dreiging of fascinatie van uitgaat.
Nu Gunn de Disney-stal voorgoed verlaten heeft, kunnen we alleen maar wensen dat de Guardians nu ook ten grave gedragen zijn, als is dat wellicht ijdele hoop.
