In de lente van 2021, tijdens de nadagen van de COVID-epidemie en de sluiting van de bioscoopzalen, werd een nieuwe versie van Mortal Kombat (er was ook al een vreselijke eerdere film uit 1995) in de zalen gedumpt. Dumpen is het juiste woord, want dat is wat je met afval doet en dat was echt wel de juiste omschrijving voor het onding dat we te zien kregen. De film was niet eens zo succesvol, maar nu Super Mario Bros. en The Minecraft Movie laten zien dat er tonnen geld te verdienen valt met schabouwelijk slechte adaptaties van videogames (binnenkort krijgt ook Street Fighter een remake), kon een sequel helaas niet uitblijven.
Vijf jaar later kruipt dus dezelfde Simon McQuoid (de voorganger was zijn langspeeldebuut, wat reden zou moeten zijn hem meteen levenslang te verbieden in de buurt van een camera te komen) opnieuw in de regiestoel voor een vervolg. Dat wil zeggen dat we meteen ook al weten dat we alleen maar het ergste kunnen vrezen. Die vrees wordt uiteraard bewaarheid and then some … Mortal Kombat II is zo afgrijselijk slecht dat er een nieuw soort categorie moet worden voor uitgevonden. Dit is lawaaierige troep die op frenetieke wijze de zintuigen bombardeert met uit CGI opgetrokken gevechtsscènes die allemaal wedijveren om de titel ‘lelijkste moment ooit vastgelegd op film (enfin, op dcp dan toch).’ Kleur, compositie, opbouw, montage … alles wordt overboord gegooid en het resultaat is sequensen die in elkaar gestoken lijken te zijn door een krankzinnige. Kijk, films over martial arts tornooien zijn nooit hoogvliegers geweest, maar iets als Enter The Dragon met Bruce Lee had ruim een halve eeuw geleden nog het voordeel dat er indrukwekkende choreografieën in te zien waren. Als dit een film is over de kunst van het vechten, waarom zijn de gevechten waar het allemaal om draait dan niet om aan te zien? Het enige wat ons voorgeschoteld wordt, zijn kapot gemonteerde puzzels die zo saai zijn dat zelfs het copieuze bloedvergieten geen soelaas kan brengen.
Een blik op het programma van veel conferenties over beeldtaal leert al snel dat de esthetiek van moderne videogames een studieveld op zich is. In het licht daarvan is Mortal Kombat II dan ook een ware aanfluiting van de ontwikkeling inzake beelddesign die games hebben doorgemaakt de laatste decennia: wat we zien is visuele brij zonder enige kwaliteit.
Zowat het enige waar u mogelijks wat plezier kan aan beleven – gesteld dat u zich hieraan zou willen blootstellen – zijn de werkelijk hilarisch slechte acteerprestaties van een legertje weinig bekende acteurs (op Karl Urban als Johnny Cage na dan) die bezwijkend onder de overacting met veel sérieux de grootste onzin staan uit te kramen.
