Er zijn bands die experimenteren en in de niche blijven opereren. Portrayal of Guilt doet simpelweg waar het zin in heeft én klinkt zo urgent dat het uit de underground mag breken.
Wat zijn we blij wanneer we nog eens een voorprogramma ontdekken dat haast beter is dan de hoofdact. Portrayal of Guilt is er zo een. Toen het trio, opgericht in Austin, Texas in 2017, vorig jaar op tour trok met Deafheaven, bliezen ze ons en (wat ons betreft) ook die band omver in Cactus in Brugge. Ook op de afgelopen editie van Roadburn waren ze een van de absolute hoogtepunten toen ze 3000 festivalgangers lieten headbangen.
De afgelopen jaren groeide PoG al uit tot een van dé bands in de Amerikaanse extreme undergroundscene. Waar ze aanvankelijk soms vergeleken werden met Converge, Oathbreaker en Birds in Row – vooral in hun beginjaren –, bewandelen ze inmiddels onmiskenbaar een eigen pad. Op het voortreffelijke Let Pain Be Your Guide uit 2018 mengden ze black, death en nu-metal met crust, screamo en hardcore tot een verschroeiende cocktail; de tweede helft van Devil Music evolueerde zelfs naar een orkestrale horrorsoundtrack.
Anno 2026 baadt hun geluid nog altijd in een grimmig sfeertje; perfect passend bij de staat van ons wereldje. Wat wel veranderd is, is de punch van de band: die is harder dan ooit. In nummers als “Human Terror”, “Under Siege” en “Death From Above” voelen we de oerkracht van Korns vroegste platen, Slipknots Iowa en het beste van Code Orange. Het is dan ook niet aangeraden zo’n plaat op te zetten tijdens de afwas – proefondervindelijk vastgelegd!
Toch is …Beginning of the End niet enkel een geüpdatete nu-metalplaat, integendeel. “Heaven’s Gate” en “Total Black” ademen een vuile blackmetalsfeer, “Ecstacy” flirt met een Madchester-vibe en “God Will Never Hear Me” is dan weer een industrial monster waar Trent Reznor jaloers op zou zijn. Bij de meest atmosferische gitaren van de overdonderende afsluiter “The Last Judgement” moeten we dan weer denken aan Amenra, maar tegelijk is het nummer veel meer dan die referentie. De enige vreemde eend in de bijt is het ietwat geforceerde rapintermezzo “Chamber of Misery Pt. IV”.
Portrayal of Guilt toont zich nogmaals als een band die weigert stil te staan met een monolithische plaat die – zo mag zonder overdrijven gesteld worden – slechts eens in de zoveel jaar verschijnt. Van hiphop tot industrial, van groovy metal tot bijna pure black metal: Portrayal of Guilt houdt een spreidstand aan die weinig bands in de underground metal volhouden. Elk nummer op …Beginning of the End is een adrenaline-injectie. Geen wonder dat de plaat je knock-out slaat na een dik halfuur en je daarna weer op de repeatknop duwt.
