Fuze (waar om totaal onduidelijke redenen voor de release in België Fuze the Criminals van gemaakt werd) is van de hand van de Brit David MacKenzie. Die naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar de man draaide een decennium geleden het verdienstelijke Hell or High Water, een neo-western die deed denken aan Lone Star van John Sayles of No Country for Old Men van de Coen-broers. Fuze had dus het potentieel om meer te zijn dan zomaar een wegwerp-misdaadfilm, maar helaas blijkt Mackenzie toch wel wat van zijn pluimen en talent te zijn verloren sinds 2016.
De plot is een bizar samenraapsel van rampenfilm en heistfilm met een onontplofte bom uit WO II die blootgelegd wordt op een werf in Londen, en een bende bankovervallers die net op dat moment hun slag slaan in het geëvacueerde gebied in het hartje van de stad. Terwijl ordediensten toesnellen, probeert de groep misdadigers in de lege wijk onopgemerkt hun plan ten uitvoer te brengen om via de kelders van een appartementsblok binnen te dringen in de bank.
Het eerste dat opvalt aan Fuze is dat de ruwe, door locatie en omstandigheden getekende stijl die MacKenzie hanteerde in Hell or High Water hier plaatsgemaakt heeft voor een gladde en onpersoonlijke aanpak die nog het meest doet denken aan een of andere banale politiereeks. Je kon de cineast en zijn fotografieleider Giles Nuttgens in de film die speelde in het diepe Amerikaanse zuiden verwijten dat ze een beetje overdreven met hun korrelige sfeerschepping, maar die was in ieder geval een pak interessanter dan de makke steriliteit die ze hier tonen. Het is bijna niet voor te stellen dat dezelfde tandem hiervoor tekent.
Zo oninteressant de beelden, even oninteressant is het zwakke script. Het gegoochel met locaties, camera’s, drones en personages die professioneel bezig zijn met het proberen oplossen van een crisis, doet wat denken aan Kathryn Bigelows recente voor Netflix gedraaide A House of Dynamite (er zijn trouwens ook echo’s van Bigelows The Hurt Locker en Zero Dark Thirty), maar dan zonder de spanning en ritmiek die die film tekenden. Ook de plotwendingen die verondersteld zijn ons te verrassen zijn maar zwakjes. Naarmate er meer complicaties optreden bij het proberen ontmijnen van het springtuig, lopen de verhaallijnen steeds minder vlot samen, lijken een aantal personages en verwikkelingen overbodig te worden, en kan wie even wat nadenkt al heel snel vermoeden hoe de vork aan de steel zit.
Fuze wordt een klein beetje gered door het feit dat netjes geplande overvallen die mislopen en bommen die dreigen te ontploffen nu eenmaal zaken zijn die altijd wel een zeker onderhoudend karakter zullen hebben, zelfs als ze gebracht worden op een eerder tamme en duffe manier. Helaas duurt de combinatie van die twee elementen maar de halve film, waarna we het moeten stellen met de flauwe afhandeling van de plot.
