Zeldzaam zijn ze, bands die bijna twee decennia na hun ontstaan muziek maken die als de beste uit hun carrière geldt. Nog zeldzamer zijn de groepen die na een creatieve dip zo’n prestatie neerzetten. Maar kijk: Beach House verwezenlijkt het wonder en maakt van zijn achtste album niet alleen zijn langste, maar zowaar ook een van zijn beste.
Tien jaar geleden overdonderde Beach House met Bloom. De vierde plaat van Victoria Legrand en Alex Scally was het orgelpunt van een muzikale tocht die hen tot dan met elke plaat een stap verder gebracht had, zowel muzikaal als qua populariteit. Maar, zoals Legrand het zelf zo mooi zong in single Myth: What comes after this momentary bliss?
Tijdens de tien jaar die volgden verdubbelde de catalogus van Beach House in volume, maar bleven we op onze honger zitten. Drie reguliere platen veroorzaakten, net zoals de collectie b-kantjes, niet meer de opwinding die hun voorgangers teweegbrachten en verdwenen al snel permanent in de kast.
Toen Beach House afgelopen november liet weten dat zijn nieuwe langspeler een dubbelalbum zou worden, eentje dat bovendien opgedeeld in vier hoofdstukken uitgebracht zou worden, had het er alle schijn van dat het duo een trukendoos opentrok om met veel bombast een gebrek aan inspiratie te camoufleren, een bedenking die nu tot schaamrode kaken leidt, want: Beach House heeft ein-de-lijk de plaat gemaakt waar we sinds Bloom op hoopten.
Een noot of vijf, meer heeft de opener en titeltrack niet nodig om de haartjes rechtop te laten komen en de aandacht volledig op de muziek te richten. Het nummer, opgebouwd rond de riff van Airs Cherry Blossom Girl, is het perfecte visitekaartje. Geruggesteund door een akoestische gitaarpartij en met heerlijk opbouwende zweverige synths klinkt Legrand hypnotiserender dan ooit wanneer ze flarden dromerige tekst rondstrooit, alsof ze fragmenten voorleest uit het dagboek van een verliefde ziel.
Hoewel neo-psychedelica, net zoals dreampop overigens, een nogal kinderachtige term is, kan niet ontkend worden dat er weinig down to earth gebeurt op deze, op veelvuldige synthlagen opgebouwde plaat. “Over And Over”, dat de eerste helft afsluit, grossiert in hemelse elektronica – denk aan Kraftwerks “Airwaves”, maar dan zonder dreigende radioactieve schaduw. Tijdens de laatste twee hoofdstukken lost Beach House de teugels schijnbaar wat meer, maar mogelijk is dat een gevolg van de kortere tijd die met de songs doorgebracht kon worden. Het opdelen in vier hoofdstukken bleek immers geen loze gimmick, het maakte dat je telkens een brok hemelse muziek voorgeschoteld kreeg die deed verlangen naar meer. Wanneer Finale het laatste hoofdstuk op gang trapt, lijkt het even alsof je onder de discobol van een eighties tienerfilm staat, in de dansende glitters die Beach House rijkelijk alle kanten uit stuurt.
Don’t want to know how the story ends, klinkt het in Superstar, en daarmee slaat Legrand nog een laatste keer de nagel pal op de kop. Beach House is terug, heeft een heel mooi album gemaakt en wat hierna komt, doet er eventjes niet toe. Eens Once Twice Melody je in zijn greep heeft laat het album immers niet meer los.
Beach House speelt op 28 mei in de Roma en op 30 mei in de AB.
