Weg grootsheid, welkom rauwheid. De nieuwe Whispering Sons blaast je omver en kruipt vooral meteen onder de huid.
De eerste single “Surface” was in januari al een serieuze opwarmer: steeds intenser wordende postpunk met meer nadruk op de vocalen en de excentrieke keys. En Fenne Kuppens die in al haar onrust zingt over een confrontatie die nooit tot uiting komt. Nee, deze Whispering Sons zou niet nog epischer worden maar net het omgekeerde: teruggetrokken en bij momenten zelfs rauwer. Ook de daaropvolgende singles “Satantango/Surgery” en “Heat” verraden een iets ander geluid.
De hoezen van die vooruitgeschoven singles verraden ook al de centrale sfeer op Several Others: desolate rotslandschappen in verschillende kleurschakeringen die een intense mix van somberte, eenzaamheid, onrust en angst voorstellen. “Now I’m a bitter better person a superficial version“, zingt Kuppens in het openingsnummer “Dead End” over het streven om een andere versie van jezelf te zijn. Ook in het muzikale verhaal van de band word je als luisteraar meteen meegezogen.
Ook “Heat” is heerlijk in your face en tegelijk teruggetrokken qua sound. Het is het bewijs dat Whispering Sons op de plaat experimenteert, varieert en blijft verrassen. Nee, dit is geen logische tweede na Image. Dat bewijzen ook de songs waarin de elektronica van Sander Hermans bovengehaald wordt. Luister maar eens naar “Wounded”, “Screens” en het ingetogen “Aftermath”.
“There’s never been an inch in which I was myself. There’s never been a level of self-confidence. Always be someone else instead of yourself. So I have been several others“, klinkt het in dat laatste nummer. Net als de rake maar spaarzame piano van Kobe Lijnen blijven de teksten nog lang nazinderen.
“Vision” is dan weer compleet anders: energiek en catchy. Ook “Surface” is nog vrij poppy. Het zijn dan ook de twee enige nummers die op de voorganger hadden kunnen passen. Ook bij “Flood” past het adjectief ‘heftig’. Zoals de titel het zegt, is het een vloedgolf die plots over je heen gaat dankzij de rollende drums en de bassen die vrij spel krijgen. Ook hier zal de aandachtige luisteraar even moeten slikken. “Please break my skull. I need some rest“, zingt Kuppens, maar ook: “IÂ carve silence in my forearm, there’s no silence in my head“.
Het intense tweeluik “Satantango/Surgery” sluit de plaat in verschroeiende stijl af. Eerst hoor je iets als een lange intro met borrelende bassen, stuiterende drums en – uiteraard – gevoelige teksten. “She’s that satan tangoing through our streets, thrust your way through the crowd, throw yourself at her feet but don’t you dare to speak…“, weet Kuppens de spanning perfect op te bouwen. Het is een fantastische voorbode voor de hectisch tekeergaande gitaren in een op hol geslagen “Surgery”. Wat een slotakkoord.
Several Others is een plaat die niets anders doet dan je ondersteboven te halen, maar die je toch keer op keer opnieuw wil beluisteren. Het geheel kruipt onder huid en hersenpan, en blijft er nog lang plakken. Om die reden raden we aan het geheel in één keer te beluisteren.
