De Belgische verdeler Cinéart brengt op 18 mei The Human Voice op VOD via de kanalen Proximus Pickx, Cinemabijjethuis.be en Dalton-Zed Vanuit je Zetel.
Nieuw werk van de Madrileense cineast Pedro Almodóvar (al tekent die heden ten dage als enkel Almodóvar) is nog altijd iets om reikhalzend naar uit te kijken. De Spanjaard mag dan niet langer de barokke beeldenstormer zijn uit titels als Matador, Átame! of Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios, maar ook zijn latere oeuvre bevat nog steeds grootse cinema. Op de Berlinale was Almodóvar terug met deze dertig minuten durende kortfilm, gebaseerd op de theatermonoloog La Voix Humaine van Jean Cocteau uit 1930.
Die tekst diende al eerder als inspiratiebron voor een verfilming: Roberto Rossellini en Anna Magnani brachten het werk van Cocteau in 1948 op intens cinematografische wijze tot leven als onderdeel van de episodefilm L’Amore. Die versie was heel claustrofobisch: een kamer, een telefoon en een actrice. Pedro Almodóvar neemt meer vrijheid en breekt het stuk open voor niet alleen een aantal bewerkingen van de tekst, maar ook van de ruimtelijke situering. Tilda Swinton is nu de vrouw die in een laatste telefoongesprek haar stukgelopen relatie verwerkt, maar The Human Voice zet ditmaal bewust het artificiële concept van de monoloog in de verf. Het huis en de kamer waarin Swinton ronddwaalt bevinden zich in een lege loods en regelmatig stapt de actrice uit de filmische wereld om het geheel te overschouwen. Die ingreep zorgt ervoor dat we minder betrokken zijn bij het drama, maar wel meer kunnen reflecteren op hoe dat drama in het filmische medium verwerkt wordt. Kleur, beweging en compositie, zijn immers even belangrijk als de eigenlijke tekst en de emoties. Almodóvar die altijd gespeeld heeft met de regels van het melodrama, kijkt nu naar de bouwstenen van zijn eigen melo’s (en knipoogt er ook naar – ‘that’s the law of desire’ zegt Swinton , verwijzend naar La Ley del Deseo). De regisseur wordt geholpen door het ijzersterke spel van zijn vertolkster en weet mede daarmee uit deze deconstruvistische benadering van de originele monoloog een bijzonder sterke filmische symfonie te distilleren die afwisselend fascinerend, speels en aangrijpend is.
