Joe Henry :: The Gospel According To Water

Ernstige gezondheidsproblemen schudden de wereld van Joe Henry vorig jaar door elkaar. Die ervaringen vinden hun weerslag in The Gospel According To Water, een album waarop hij kwetsbaarder en persoonlijker klinkt dan ooit tevoren.

Het is ondertussen al ‘s mans zestiende album geworden in een carrière die eind jaren ‘80 begon. Zeker sinds de eeuwwisseling zitten de platen van Joe Henry vaak in hetzelfde stramien, maar zijn kwaliteiten als songschrijver zijn zo groot dat een aantal van die albums — Civilians, Tiny Voices en Invisible Hour om er de drie beste van te noemen — tot het beste en mooiste behoren van wat er de afgelopen twee decennia in een studio opgenomen werd. Het zijn albums die wonderwel passen bij de herfst en waarin Henry schildert in tinten van bordeaux rood, licht bruin en okergeel. Tegelijk groeide hij langzaam uit tot een gegeerde en hoog gewaarde producer, die platen opnam met Solomon Burke, Joan Baez, Allen Toussaint en vele anderen. 

Tot eind vorig jaar het noodlot toesloeg. Henry kampte al langer met rugpijn. De blijvende gevolgen van een auto-ongeluk, lang geleden. Of het lot van een rondtrekkend muzikant. Althans, dat dacht hij. Een eerste diagnose bij de dokter wees op iets onschuldig, tot uiteindelijk het zware verdict viel: uitgezaaide prostaatkanker. Een paar maanden, in het beste geval nog een jaar. Dat was wat de dokter hem nog gaven. Tot een oncoloog hem een andere behandeling voorschreef die de ziekte voorlopig in bedwang weet te houden. De kanker werd niet het einde van zijn reis, het werd zijn reis. 

Henry begon terug te schrijven. Eerst de teksten, dan pas de muziek. Hij ging langs bij zijn vaste opnametechnieker S. Husky Huskolds om er in diens studio een aantal demo’s op te nemen. Vergezeld door zijn zoon Levon Henry (klarinet en saxofoon) en twee vrienden, John Smith (gitaar) en Patrick Warren (toetsen), om de nummers hier en daar wat extra accenten te geven. Maar al snel bleek dat deze snel opgenomen — in twee dagen was de klus geklaard — demo’s eigenlijk nummers waren die af waren. The Gospel According To Water voelt dan ook nog meer dan zijn vorige albums puur en tot de essentie herleidt. Het album wordt vooral Joe Henry’s akoestische gitaar gekenmerkt, met hier en daar wat andere accenten. Zoals bijvoorbeeld de knappe, weemoedige klarinet die Levon Henry doorheen “Mule” laat dwalen.     

Nergens gaat Henry direct in op de ziekte. In zijn gekende poëtische stijl roept hij beelden op, insinueert hij, maar het interpreteren van de teksten laat hij over iedere luisteraar. Op “Orson Welles” — een nummer dat zonder blozen naast zijn allerbeste werk mag staan — maakt hij gebruik van de beeldspraak van een plant die door krochten en scheuren in een huis binnendringt (“I’m coming to / to find a vine has breached my country home”). Nergens verliest hij zich in zelfbeklag, maar steeds sijpelt er licht door. Vaak in de vorm van de liefde. “How else could go my gospel / Who else would I be saved / With you as the water standing / here behind this wave?” klinkt het op het titelnummer. Want het is een strijd die je niet alleen voert. “Pray for me” zingt Henry op het einde van slotsong “Choir Boy”. 

Er hangt een melancholisch deken over de nummers. “In Time For Tomorrow” bijvoorbeeld, is het soort parel waar Henry een patent op lijkt te hebben. Warm en comfortabel als een winterjas, met een sobere achtergrondzang van Allison Russell en JT Nero (van Birds Of Chicago). Henry behandelt er thema’s van herinneringen en de eindigheid van het leven. Maar steeds met een glimmer hoop. Thema’s die terugkomen in het pakkende “Gates Of Prayer Cemetery #2”. Maar altijd is er de liefde. In Henry’s geval voor Melanie Ciccone, en dat ondertussen al meer dan drie decennia. Over z’n ziekte die hen dichter bij elkaar bracht (“The Fact Of Love”), maar ook hoe de tijd in een relatie soms snel lijkt te vervliegen en het de liefde voor elkaar is die blijft (het knappe “Bloom”).    

Hier en daar richt Henry z’n blik op de buitenwereld. “Famine Walk” schreef hij op vakantie in z’n geliefde Ierland en handelt over de Ierse hongersnood tijdens de jaren 1850. Hoe de mensen op zoek gingen naar een beter leven, of toch minstens wat eten, maar nergens welkom waren. Een tijdloos maar nog altijd actueel verhaal. “General Tzu Names The Planets For His Children” is dan weer zo’n pracht titel zoals alleen Henry ze weet te verzinnen.      

Muzikaal valt er op The Gospel According To Water weinig nieuws te ontdekken voor wie vertrouwd is met het oeuvre van Joe Henry. Het zijn nummers die organisch en doorleefd klinken en die nergens misstaan naast de hoge standaard die Henry voor zichzelf gelegd heeft. Maar tegelijk is het een werkstuk dat Henry nu, op dit moment in zijn leven, moest maken. Het is een album van de schoonheid en de troost. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in