Joe Henry :: Invisible Hour

Een gitaar, bas, wat drums, een mandoline en hier en daar wat goedgeplaatste blazers: meer heeft Joe Henry niet nodig om de beste plaat van zijn lange carrière te maken. Eenzelfde spaarzaamheid kenmerkt zijn oeuvre van het laatste decennium (stuk voor stuk sterke platen), maar deze nieuwste moet toch wel een van zijn meest memorabele zijn. Een album over de Liefde zoals niemand die al gemaakt heeft.

Het zegt meer over de ondoorgrondelijke wegen van de muziekbusiness dan Henry’s voortreffelijke vakmanschap dat elke cd-recensie van Joe Henry telkens weer een introductie van de man zijn leven en werk moet bevatten, zelfs na dertien platen. Daar gaat ie nog maar eens, hopelijk voor de laatste keer: Henry was (en is) producer extraordinaire van grootheden als Bonnie Raitt, Solomon Burke of Betty LaVette wiens less is more-aanpak voorgenoemde helden een tweede leven op plaat gegeven heeft, maar veel van zijn soloplaten (Tiny Voices! Civilians! Reverie!) zijn net zo warm en net zo goed onmisbaar.

We zouden het woord “toegankelijk” niet in de mond durven nemen bij dit album, maar voor Joe Henry’s doen is deze Invisible Hour melodieuzer, grootser en innemender dan ooit. De composities (ja, composities) zijn dan ook bijzonder geïnspireerd en uitdagend. “Sparrow” heeft een epische opbouw die de zeven minuten overschrijdt terwijl het autobiografische “Sign” bijna negen minuten duurt, maar beide vervelen geen seconde.

“Sign” klinkt met name afwisselend dreigend — Henry zingt lager dan ooit — terwijl achter hem het nummer openbreekt met klarinet en mandoline die schijnbaar los boven het nummer zweven — om maar niets te zeggen van de prachtige, instrumentele passage waarbij de trieste melodie uit de strofes gespeeld door een trieste fanfare tot een Levenslied uittilt. De overige muzikanten kleuren zorgvuldig Joe Henry’s verhaal in dat naar een emotionele climax toewerkt: “And read from lips — oh, I might’ve dared to simply move my own so you could read ‘please love me’, and might have too”.

Door Henry’s rokerige stemgeluid — een robuuste, in eiken vaten gerijpte Cabarnet Sauvignon — dreigden sommige van Henry’s vorige platen in monotonie te vervallen. Deze moeheid treedt op Invisible Hour nergens in en dat heeft niet alleen te maken met de grote variatie tussen de composities onderling, maar ook met het creatief gebruik van het beperkte instrumentarium. In “Grave Angels” hullen de blazers van zoon Levon het geheel in een mystiek Van Morrison sfeertje terwijl Lisa Hannigan op “Lead Me On” voor het broodnodige contrast op de achtergrond zorgt.

Dit is een album over de Liefde en het Huwelijk, maar wel één die erin slaagt om huizenhoge clichés te omzeilen. “My eye is on the sparrow, but she looks the other way” klinkt het op opener “Sparrow” en even later ook “Our very blood tastes like honey”. De bijna gewichtloze strofes worden door zware, deinende drums voortgetrokken; de bloedmooie, bijna wanhopige smeekbede van een refrein met moerasstemmen op de achtergrond stuwt de song de hoogte in.

Over de liefde is bijna alles gezegd, maar songs als deze zijn een waardevolle aanvulling. Of wat dacht u anders van muurtegel waardige citaten als “Where blood moves under skin and bone to feel a hum and come alive in bodies that are not our own” uit “Invisible Hour”? De lichtjes surrealistische teksten doen bovendien denken aan de ons onlangs ontvallen Gabriel Garcia Marquez, zoals op het prachtige, intens romantische “Swayed”.

Hoogtepunten te kust en te keur: de countryblues van “Alice” (een verlaten plattelandscène aan het eind van de middag), de bakken soul waar het prachtige “Plainspeak” van overstroomt, “Slide” dat fluisterstil en fatalistisch de plaat uitgeleide doet. Deze songs zijn rooksignalen van een andere tijd toen gin nog in badkuipen gestookt werd. Je hoort flarden Johnny Cash, The Carter Family, Robert Johnson, Sonny Terry en Brownie McGhee, maar het is Joe Henry’s verdienste dat hij na al die jaren zijn eigen stijl uit al die invloeden gedestilleerd heeft. Invisible Hour is dan ook het culminatiepunt van een jarenlange zoektocht.

Invisible Hour is een slow motion stoomtrein die van hoogtepunt naar hoogtepunt langs katoenvelden en verlaten fruitgaarden dendert, bruisend van het muzikaal vakmanschap. Of het nu ligt aan de familiale opnamemethode — Invisible Hour werd opgenomen in vier (ja, vier!) dagen bij Joe Henry thuis in Pasadena — we weten het niet. Feit is: Joe Henry heeft nog nooit zo warm, zo subtiel dynamisch en zo open geklonken en heeft de beste plaat van zijn carrière en misschien ook wel van het jaar gemaakt. “I lie ready to be swayed” hoorden we hem zingen. We hopen van u hetzelfde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + twintig =