Een plaat met als titel Vigilant, daar kan maar een iemand achter zitten. Jawel, de grootste bek van Vlaanderen is terug en pissiger dan ooit. De ene slaakt een ongecontroleerde feestkreet, de andere rolt met de ogen. Want dat doet Meuris nog steeds, de meningen en menigte verdelen.
De man draagt zijn hart op zijn tong. Een eigenschap die vaak niet in dank wordt afgenomen in een maatschappij waar ietwat eufemistisch en diplomatisch rond de pot zwalpen tot een kunst wordt verheven. Een huichelig trekje waar Meuris al jaar en dag graag tegen van leer trekt in zijn teksten. Wat die laatste betreft, is het al langer geweten dat de man wel een woord of twee achter elkaar kan zetten, maar op dit album vormen de teksten ontegensprekelijk het hoogtepunt. Dat Meuris zich het voorbije anderhalf jaar danig heeft geërgerd aan de staat van het land, heeft hij niet bepaald onder stoelen of banken geschoven. Hij weet zijn — overigens terechte — frustratie prachtig te condenseren in nummers als “Oud links”, dat op magistrale en tegelijk ietwat pijnlijke wijze de karikatuur weet te vatten die politiek links ondertussen van zichzelf is geworden. Of “Als lemmingen”, een behoorlijk cynische schets van ons eigenste Belgische volkje (“Opgejaagd/Permanent bekaf/Te weinig plaats en te veel kritiek”).
Het album als geheel tekent niet alleen een beeld van politiek die de weg is kwijtgeraakt, maar evenzeer mensen die het noorden kwijt zijn en radeloos om zich heen spartelend op zoek zijn naar zin, naar iets groters, of gewoon, naar überhaupt iets. In dezelfde lijn mag ook een algemeen gevoel van paranoia en angst niet ontbreken. En natuurlijk, een album van Meuris zou zijn naam oneer aandoen moest er ook niet ergens een steek richting religie gegeven worden.
Grote verrassing is het aantreffen van Nicolas Rombouts, ondertussen ex-Dez Mona, in de hoedanigheid van producer. Maak u echter geen zorgen, het klinkt nog steeds als Meuris, al verdenken wij de man wel van een piano- of trompetlijn links of rechts. Jawel, u leest dat goed: trompet, en een sax ook nog, verdorie! Zij het niet op elk nummer. Dat was anders wel even schrikken, maar went best snel. Sterker nog, meestal vormen ze een meerwaarde, zoals op het pakkende “In de rij voor soep” waar ze met hun korte noten de boel opzwepen, of de extra donkerte die ze verlenen aan “Het is maar een woord”. Op “Wollef”, sowieso de vreemde eend in de bijt zowel tekstueel als muzikaal, maken ze de boel dan weer nodeloos klef.
Veel positiefs dus, maar er ontbreekt ook iets, een soort sprankeling die voorganger Mirage wel had. Grotendeels ligt dit aan de productie. Niet dat daar op zich iets mis mee is, maar in tegenstelling tot bij voorgenoemde springt ze er ook niet uit. Waar is die basdrum/snare combo naartoe die je stoutmoedig op je blote billen petst? Waar is die koffiedikke bas die je ingewanden in een knoop draait? Eerlijk is eerlijk, Mirage klinkt dan ook uitzonderlijk goed. Daartegenover komt deze Vigilant doffer, rommeliger en minder dynamisch over. Iets aftastender en minder gefocust ook. Allemaal zaken waardoor pakweg een op zichzelf staande dijk van een nummer als “Maraboet” de luisteraar net niet voldoende weet op te winden om je dat gevoel te geven dat je borstkas op springen staat. Om je zodanig op te jagen dat je in het holst van de nacht op je dak wilt klimmen om je de longen uit het lijf te schreeuwen, zoals pakweg “Wildvuur” dat wel kon.
Kortom, de taart is er, en ze smaakt nog verdomme goed ook, maar de kers wordt ditmaal helaas niet meegeleverd. Doch, laat dat de pret vooral niet bederven en u niet afleiden van het feit dat dit een plaat is die simpelweg, in deze ongezien bizarre periode in onze samenleving, gehoord dient te worden. Meuris blinkt nog steeds uit in het gebald formuleren van uiterst scherpe en rake observaties en godverdomme daar hebben we aardig nood aan!
