Het Zesde Metaal :: Calais

“En de aarde warmt op maar de wereld verkilt / Naar de Ardennen aan de zee dat hadden we toch altijd gewild / Er zijn meer bommen gemaakt dan er zijn ontploft / Er wordt nog altijd meer gelogen dan er wordt geloofd / Het is nog niet allemaal naar de wuppe, doe maar voort.”
Beter kan 2016 niet samengevat worden.

Het is bovendien tekenend voor de demarrage die tekstschrijver Wannes Cappelle inzet op zijn vierde plaat Calais. Hij zet zijn venster op de wereld nu wijd open. Gelukkig boet hij daarmee qua zeggingskracht niks mee in. Cappelles sterkte op eerdere platen lag juist in het binnenstebuiten keren van zijn persoonlijke leven om zo tot universeel toegankelijke verhalen te komen, waarin ook meer mensen troost en herkenning vonden dan hij zelf wellicht voor mogelijk achtte. Ook nu weer puurt hij uit zijn verontwaardiging en rake observaties, zodat hij nooit vervalt in steriele algemeenheden. Bovendien houdt hij het belerende vingertje wijselijk achterwege. Het levert meteen twee van de knapste songs uit het oeuvre van Het Zesde Metaal op.

Zo danst “Nor De Wuppe”, waarmee Het Zesde Metaal eindelijk ook buiten Radio 1 airplay krijgt, een sierlijke pirouette op het dunne koord tussen hoop en wanhoop. Absoluut hoogtepunt is titelnummer “Calais”, waarin de hoop moeizaam en ondanks het aanwezige cynisme dan toch overeind blijft. Poëzie die geen muziek nodig heeft om meteen te raken: “We komen er wel, al is het erg traag / Al lijken uren hier soms dagen / Het zijn lange nachten in Calais / Zo zonder uitzicht bij de zee / Het is lang wachten in Calais” — “Ik bescherm u” wordt een gesnikte noodkreet.

Maar die muzikale begeleiding is er wél, en ook daar trekt Het Zesde Metaal een stevig sprintje voorwaarts. Rijker klonk de band nog nooit, met veel dank aan volbloed klankentapper Tom Pintens. Efficiënte elektronica en synths zorgen voor een diep weemoedige sfeer waar de introspectieve songs ontzettend goed in gedijen. Openingsnummer “Liefde”, over de complete en licht naïeve overgave aan die eerste bedreven liefde, krijgt er zo een gepaste weidsheid door. Let ook op de percussie, die doet denken aan Radioheads “Videotape”.

Wanneer een nummer al die spielerei niet nodig heeft, volstaat een geniaal strijkersarrangement van Pintens om het toch messcherp te maken. Dit is het geval in “Onderbemand”, een nummer dat Cappelle schreef voor de organisatie Buddywerking die helpt met de begeleiding van mensen met psychologische problemen. Hier komt Cappelle tekstueel op vertrouwder terrein, net als in breekbare songs als “Paradis” en “Achter Zoveel Jaar”, waarin de schaduw van een vroegere relatie nooit volledig is verdwenen.

Calais is meer dan ooit een groepsplaat, een gebald geheel en een logische voortzetting van de evolutie die zich tijdens de Nie Voe Kinders-tour reeds ontspon. Tijdens de Radio 1-sessie enkele weken geleden bleek, tijdens de opvallende cover van Clouseau’s “Daar Gaat Ze”, hoeveel rek nog op dat geluid zit. Het zat de band, en bovenal zijn teksten, als gegoten. Met een steeds gelaagder geluid en een van de betere teksten die in onze taal momenteel geschreven worden, met “Ploegsteert” dat ondertussen de jaarlijkse 100 op 1-lijst van beste Belgische nummers op Radio 1 aanvoert en met zalen van Cappelles heimat tot in Limburg die moeiteloos uitverkopen, wordt stilaan duidelijk: Het Zesde Metaal rijdt aan de kop van het kleine Nederlandstalige peleton. Zoals je zelf zingt, Wannes: doe zo maar voort.

Het Zesde Metaal begint op 16 februari in De Studio in Antwerpen aan een clubtour door Vlaanderen. Datums: www.hetzesdemetaal.be.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × een =