Faon Faon :: Faon Faon EP

Dat het muzikaal tegenwoordig prettig toeven is over de taalgrens hebben we u nog maar een paar weken geleden uitvoerig uitgelegd, vanuit Brussel tikken twee jongedames ons nu ook nadrukkelijk kuchend op de schouder. Met de frisse elektropop van hun debuut-EP zet Faon Faon zich welgemoed op de kaart.

Brussel is Luik niet, een kunstschool geen kraakpand. Waar het Luikse lawaai de bruutheid van de hoogovens echoot, trippelt Faon Faon een stuk lichtvoetiger door het leven. Model Olympia Boulée liep styliste Fanny Van hammée tegen het lijf, verloor haar opnieuw uit het oog, om uiteindelijk toch opnieuw haar gedoodverfde muzikale partner te ontmoeten. Met niets anders om handen sloegen de meiden dan toch de handen in elkaar, nummers dienden zich aan; Faon Faon was geboren.

Twee jaar later en ettelijke concerten verder is er een debuut-EP die als charmant visitekaartje kan dienen. Met drums, laptop, toetsen, ukelele, knutselt het duo zes nummers in elkaar die hun hele muzikale spectrum bestrijken. Opener “Utopie” verkent klassieke, tragere regionen; mooie zang, rustige instrumentatie. Daar is niets mis mee, maar het is niet waarom Faon Faon regelmatig een werkdag even mag opvrolijken.

Dat ligt eerder aan de speelsheid van de andere tracks. Op zijn best ademt Faon Faon de spirit van een middagje enthousiast prutsen onder vriendinnen uit, terwijl het resultaat toch de kop, staart en poten heeft die het nodig heeft. “Eskimo”, bijvoorbeeld, dat drijft op hand claps en body percussion, en vooral: een reteaanstekelijk refrein. “Mariage” is zo mogelijk nog beter; over een aangenaam ratelende discotheekbeat wordt een huppelende parlé over het huwelijk afgestoken, met een alweer onweerstaanbaar terugkerend “L’amour on aime sans condition”, en vooral als algemene conclusie “Le blanc, c’est salisant”. Neen, geen ring voor deze dames.

Tussenin belanden we al eens op iets te artistiek CocoRosie-terrein (“Interlude”) of gaat het van folk naar pop en weer terug in het opmerkelijk getitelde “FSLD” (“Faon Faon Sous La Douche”). “Wat ons definieert? De smaak van het gevaar”, gaat het ergens in een interview ter internet, zo leert onze research. Zo is het maar net: op zijn beste momenten hoor je op Faon Faon de pretlichtjes in de ogen van de dames blinken, de goesting om van alles te proberen druipt ervan af. Dat niet alles daarom even geslaagd is, vergeven we hen met graagte, want dit debuut smaakt naar meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × twee =