Amicaal kan de breuk tussen Alice Glass en Ethan Kahn van Crystal Castles niet meteen genoemd worden. Postte Glass op haar facebookpagina nog dat ze de band om persoonlijke en artistieke redenen verliet (en insinueerde dat de band de facto ophield te bestaan), volgde al snel de eerste giftige reactie van Kahn die droogjes opmerkte dat hij de drijvende kracht ander de band was . Niet echt netjes, al had hij niet helemaal ongelijk toen hij de band voor zich claimde want ook al was Glass in het bijzonder live de publieksmenner, het was wel degelijk haar partner achter de knoppen die aan de wieg van de groep stond.
Na drie titelloze albums met Glass, krijgt de vierde Crystal Castles meteen niet alleen een titel maar ook een volgnummer opgeplakt. Met Amnesty (I) maakt Kahn — los van alle mogelijke hints naar een hobbelig verleden — vooral duidelijk dat Crystal Castles het hoofd niet hangen laat en van III geen onverwachte zwanenzang wenst te maken. De keuze voor (alweer) een zangeres voor de “nieuwe” Crystal Castles is overigens voor de hand liggend maar ook gedurfd, want past (hogere) vrouwenzang en (vaak) geschreeuw net uitstekend bij de vaak opgefokte industrial techno van de groep, dan had Glass ondanks haar beperkte zangkwaliteiten zo’n sterke persoonlijkheid dat ze automatisch mee haar stempel drukte op het totaalgeluid en –beeld van Crystal Castles.
Edith Frances is geen Glass en wil dat ook niet zijn. Haar stembereik is duidelijk helderder en zuiverder, waardoor de zanglijnen al eens complexer en gevarieerder durven zijn (al mag ter verdediging van Glass ingeroepen worden dat ze met elk album wel veelzijdiger uit de hoek kwam). Ook Kahn zelf trekt verder het pad op dat hij vooral sinds het tweede album verkent, waardoor Amnesty (I) bij verschillende songs klinkt als een logisch vervolg op III. Getuige van beide stellingen vormen onder meer “Chloroform” en “Frail” waar de ingetogen beats en keyvoards van de eerste mooi samen vallen met de ingetogen zang, terwijl de tweede een versnelling hoger schakelt maar Frances’ uithalen meer op de achtergrond houdt terwijl haar zuivere zangstem net naar de voorgrond treedt.
Ook op “Concrete” blijft Frances netjes tussen de beats en blieps alsof Kahn toch niet ten volle overtuigd is van haar vocale uithalen, tezelfdertijd geeft de mix het geheel wel een jaren negentig-toets die Crystal Castles perfect binnen haar universum weet te incorporeren. Ook “Fleece” en het haast meanderende, afsluitende “Their Kindness Is Charade” blikken terug, waarbij het slotnummer ambient en aanverwanten als leidraad neemt voor een eigen invulling. Misschien mag het toeval heten dat samen met het openingsnummer “Femen” tot de zachtste nummers van de plaat behoren, terwijl het “experiment” ( het militaristische “Enth” of het door ruis voortgestuwde “Teach Her How To Hunt”) en de uithalen zich afwisselend daartussen bevinden.
Dat Crystal Castles in controverse uit elkaar zou gaan, is rekening houdend met haar ontstaan (en bijhorende controverse) niet eens zo verwonderlijk. Dat beide protagonisten, Kahn en Glass op hun manier de erfenis wensen verder te dragen, mag evenmin verbazen maar waar Glass’ eerste solo-uiting Stillbirth weliswaar in de lijn van Crystal Castles ligt maar in de productie Kahns inventieve jat- en knip- en plakwerk mist, weet Kahn net aansluiting te vinden bij de bands oudere werk en heeft hij met Edith Frances een zangeres gevonden die net als Glass een eigen stempel op de samenwerking kan drukken. Amnesty (I) heeft nog niet voldoende het juk van het verleden van zich afgeschud maar toont wel al aan hoe de nieuwe Crystal Castles kan klinken.
Crystal Castles speelt op 17 december in de AB, Brussel.
