Conor Oberst :: Ruminations

Hier deed er eentje een Bon Iver, maar als iemand dat mag, dan wel de original Justin Vernon: Conor Oberst. Terwijl hij recupereerde van een levensbedreigende aandoening en “de sneeuw tegen het raam zag ophopen”, schreef hij song na song. Ruminations biedt exact wat zijn titel belooft: tien mijmeringen die moeiteloos tot het beste van zijn oeuvre gerekend kunnen worden.

“There’s a glass psyche at stake / Throw me a brick, see if it breaks”. Hij zingt het drie songs ver, maar het moet ongeveer zijn hoe Ruminations is begonnen. Jaar na jaar had Conor Oberst zichzelf opgejaagd, als het niet als Bright Eyes was dan wel onder eigen naam, en toen hij ook nog eens zijn oude punkbandje Desaparecidos bij elkaar floot, riepen het lijf en het hoofd “stop”. “Catheter piss, fed through a tube / A cyst in the brain, blood on the bamboo”: als een trippelend aftelrijmpje geeft “Counting Sheep” u snel de bondige samenvatting.

Rust was dus geboden, en die vond Oberst in het ouderlijke Omaha. Het was winter, de haard werd opgepookt tot de houtstapel leeg was, en in de nachtelijke uren speelde hij. Piano of gitaar; maakte niet uit. En toen waren er genoeg songs om op twee dagen snel op band te flikkeren. Zo rauw klinkt ook het resultaat: direct en urgent, zonder veel liflafjes. Dit voelt als een vroege Dylanplaat waarbij de mondharmonica al eens een song mag openrijten, maar het toch vooral de teksten zijn die met aandrang om aandacht vragen.

De tol van de roem wordt daarbij afgemeten, niet in het minst in het met architectuurmetaforen (Frank Lloyd Wright! Guggenheim!) overladen “Mama Borthwick (A Sketch)”. ” It’s the perfect house where no one lives / Maybe someone once did but they got evicted by a busload full of greedy tourists”, schampert hij, en het is niet moeilijk om dat Fallingwaterhuis als een beeld voor zijn eigen publieke leven te zien. “You are who you are and you are someone else”, zoals het eerder ergens klonk. En de kans dat Oberst in het van Shakespeare gepikte “You All Loved Him Once” niet alleen aan pakweg Obama dacht, mag ook overwogen worden. “To satisfy the Philistines you stabbed him in the back”, gaat het bitter, “You all loved him once. Imagine that”.

Elders wordt de liefde overwogen, en gevochten met bindingsangst. “I’m feeling hesitant to build something that’s sacred till the end”, maar er is in “Barbary Coast (Later)” ook de realisatie “Cause once all the friends I had have used me up and left (…) I bet you’ll hang around awhile”. Tja, vijf jaar getrouwd, dan kun je daar maar beter van uitgaan. Oberst laat het klinken alsof hij niet goed weet wat hij daarvan moet denken; de stem opnieuw dat bibberend instrument dat het vroeger was. Toen hij nog geen indie-pin-up was.

Eén keer wordt de Bawbmodus doorbroken, helemaal aan het gaatje, wanneer Oberst op “Till St. Dymphna Kicks Us Out” ergens halverwege Randy Newman en Tom Waits eindigt. Hij zit daar goed achter die opzichtige piano. Het is een einde dat de deur weer opengooit. De dooi is ingezet, de lente hangt in de lucht, en Oberst wil weer onder de mensen komen. Drinken tot die takkeheilige ons dan toch buiten gooit. Wij schenken nog eens bij zolang het kan. Prachtplaat.

Conor Oberst speelt op 30 januari in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =