De catalogus van het Film Fest Gent anno 2025, waar Die My Love zijn Belgische première kende, proclameerde ietwat foutief dat actrice Jennifer Lawrence initieel bekend werd als tieneridool in de Hunger Games franchise en haar tegenspeler hier – Robert Pattinson – op eenzelfde wijze in de Twilight-reeks. Voor Pattinson valt daar zeker iets voor te zeggen, Lawrence bewees zich echter al lang vóór The Hunger Games in Debra Graniks Winter’s Bone. Toch is het Pattinson die zich ontpopte tot een van de meest prominente talenten van zijn generatie, iets wat bepaald veel minder het geval is voor Lawrence die vooral bleef steken in rollen die haar opvoerden op eenzelfde wijze als haar personage Katniss Everdeen. Lawrence krijgt hier dan ook eindelijk nog eens de kans om haar tanden te zetten in een veel stevigere rol. Die My Love is ook een triomfantelijke terugkeer voor regisseur Lynne Ramsay die sinds het voortreffelijke You Were Never Really Here uit 2017 geen langspeler meer gedraaid had.
Pattinson en Lawrence geven gestalte aan een jong koppel dat verhuist vanuit het stedelijke New York naar ruraal gebied in Montana en daar de intrek neemt in de voormalige woning van een oom, met familie vlak in de buurt wonend (Nick Nolte en Sissy Spacek vullen bijrollen in). De passie van het tweetal spat van het doek, bijna letterlijk, want Ramsay zet de gevoelens om in agressieve sensoriële aanvallen op de toeschouwer, geholpen door luide muziek, een beweeglijke camera en een intens kleurpalet dat fotografieleider Seamus McGarvey bekwam door terug te grijpen naar Kodaks oudere Ektachrome negatief dat de neiging heeft om kleuren overdreven te satureren. Het is een insteek die de hele film lang behouden zal blijven want wanneer de relatie begint af te brokkelen – de titel is geen aanzet tot een misdaadplot, wel een observatie van een stervende liefde – probeert Die My Love ons op bijna fysieke wijze deelgenoot te maken van de rauwe en ongefilterde pijn die we bekijken op het scherm. Niet enkel de beukende songs, maar ook het niet aflatende gehuil van de baby en het enerverende geblaf van de hond die beiden het personage van Lawrence meer en meer mentaal onderuithalen, scheppen een soort geluidsband uit de hel, die de kijker op viscerale wijze binnentrekt in deze ook soms verrassend surrealistische nachtmerrie.
Ramsay injecteert haar film vervolgens met momenten van adembenemende tederheid en schoonheid: flamboyante, sprookjesachtige intermezzi in de nacht, een ontroerend sterk gebruik van In Spite of Ourselves van John Prine en Joy Divisions Love Will Tear Us Apart (in een bloedmooie coverversie waarvoor Ramsay zelf een stem inzong). Die momenten van zachtheid openen onze blik op een oprechte liefde, die we vervolgens op de meest vreselijke manier ten onder zien gaan aan postnatale depressie, maar ook verveling, vervreemding, het dagelijkse leven en de meer duistere dingen die gepaard gaan met het langzaam uitdoven van gevoelens.
Die My Love toont al die dingen in hun ontmoedigende complexiteit, maar dan vormgegeven als een barokke koortsdroom gevuld met primaire angsten en verlangens.
