Al dan niet bewust wist The Me In You tot dusver steevast, haast als een straaljagerpiloot in vijandelijk gebied, onder de radar van het grote succes te vliegen. Onterecht: hun bloedmooie, melancholische droompop verdient een groot publiek. Of ze met hun kersvers conceptalbum Ida Fischer is niemand eindelijk het tij kunnen doen keren? Wait and see…
Of liever: wacht, luister naar hun platen en geniet. Want al van bij debuutsingle “Girl in Armour” (2011) en een jaar later het welluidende debuut Forgotten Clothes was het zonneklaar: melancholie had vanaf nu een ietwat voze naam die elk beetje muziekliefhebber als een pijl van Cupido recht in zijn hart trof. Niemand minder dan superfan Jeroen Meus gebruikte een latere single van de groep, het opgewekte “Out of the Blue”, jarenlang als begintune voor zijn Dagelijkse Kost en nu doet hij krek hetzelfde met “Bring The Beat Back”, de eerste single van deze verse plaat. Boter aan de galg? Jawel; want ondanks al die loftuitingen van de pers over dat debuut, de bewondering van Meus en de drie platen daarna bleef de grote doorbraak dus uit.
Eerste vaststelling bij deze nagelnieuwe vijfde plaat: Ida Fischer is een Duits, fictief personage waar de band een gans conceptalbum rond geweven heeft. Aldus consumeer je, net als de band zijn vorige conceptplaat The Music of Stuart Conroy 1974-1978 uit 2018, deze delicatesse als argeloze luisteraar het best in één, heerlijk langgerekt geheel. Waar het dan over gaat? In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven elders, ondergedoken in een nagelnieuwe omgeving, verder op haar manier.
Klinkt intrigerend? Jazeker, “Knieper”, de eerste, instrumentale song van deze plaat biedt een mooie staalkaart van wat deze band muzikaal in zijn mars heeft: industriële geluiden op de distortionpedaaltjes van de gitaren vermengen zich moeiteloos met zoetgevooisde synthesizerklanken. Denk aan Angelo Badalamenti, de vaste soundtrackcomponist van wijlen David Lynch, die een verstandshuwelijk aangaat met Einstürzende Neubauten op dieet: zoiets. Via het ultrakorte, slechts 52 seconden durende “Atmosphere” zet de plaat het dan op een drafje naar dat “Bring the Beat Back”: mooie zang van Stijn Claes en Han Wouters, adequate gitaren, maar de glansrol wordt, alweer, weggekaapt door de synthesizers. Het neigt naar wat Lisa Gerrard voor haar soundtrackcomposities uit haar elektronische instrument krijgt getoverd.
The Me In You blijkt muzikaal echter niet voor één gat te vangen, en dus eisen in tweede single “Sturmfrei” volledig in distortion gedrenkte gitaren radicaal de hoofdrol op; een knappe brok witheet dampende noise waar je even niet van terug hebt. De song, muzikaal een beetje de vreemde eend in de bijt van deze plaat, geeft de vrijheid weer die Ida Fischer sinds haar tienerjaren niet meer gekend heeft. Ja, en dan mag het wel eens knallen natuurlijk. Die gitaren mogen verder, weliswaar stukken beheerster, ten dans spelen met de alomtegenwoordige keyboards in het uiterst genietbare “Lost Wanderer Pt.3”. Die laatstgenoemde instrumenten krijgen, haast als zeerovers die in slow motion een schip kapen, de overhand in de tweede helft van dit nummer. Het ritme van het in zalig crescendo stijgende “Himmelgeist” lijkt zo op het eerste gezicht uit de drums van een goedkoop Casio-orgeltje, onder de knop ‘Stijldansen’, vandaan te zijn gekropen. Toch weven de bandleden met hun zang, hoogst effectieve gitaren en treffend gecaste blazers zo’n mooie strik rond dit kleinood dat je, hunkerend naar meer, geboeid verder luistert naar deze hoogst interessante plaat.
Merk trouwens dat deze conceptplaat qua thematiek veel abstracter tegen je aan schurkt dan The Music of Stuart Conroy. Ida Fischer is dan ook eerder een filosofisch idee dat verdampt in de atmosfeer dan een levensecht personage van vlees en bloed. En de muziek? Blijft heel herkenbaar doorheen al hun platen, jawel. Zo ook “Radio Station”: melodieus, melancholisch en toch heerlijk uptempo. En zo gaat het dus verder: de opperdromerige ambient in “Lost Wanderer, Pt 3” vloeit naadloos over in “Music For Carports” en de heerlijke zang in “Not Easy”. Beeldt u in dat de beroemde marionet Klaas Vaak een zangcursus in zijdezachte wiegeliedjes heeft gevolgd; een vergelijking die ook ten zeerste geldt voor hekkensluiter “Ribbons”. Ambient, melodieuze gitaren, satijnzachte stemmen, een zeer intrigerend idee en een enkele brok withete noise: deze sublieme plaat heeft het allemaal. U moest nu al bezig zijn deze wonderlijke band te (her)ontdekken.
The Me In You speelt op 23 april in Café Cafe in Hasselt, op 30 april in Hnita Jazz Club in Heist-op-den-Berg en op 21 mei in Het Depot in Leuven.
