Of het nu om oudere (post)punkiconen als Gang Of Four, Wire of Minor Threat gaat, of recentere kleppers à la Idles of Shame, The Rats dragen ze trots als pins op hun stoere jasjes. Maar: op Boxing Days klinken de mannen vooral helemaal als zichzelf, en tegelijk beter en veelzijdiger dan we ze ooit eerder hoorden.
De strijd aangaan met frontman Emile Dekeyser om het grootste aantal metaforen en verwijzingen naar boksmatches, we beginnen er zelfs niet aan. Het ligt er soms dik op, maar als je de band ooit live aan het werk zag, snap je de furie en de passie die hun shows met de vechtsport delen. Er staat altijd iets op het spel, en aan het eind moet minstens iemand tegen het dek. Volgens de zanger zelf gaat het vooral om “overleven, over leren om rechtop te blijven, zelfs wanneer je de ‘punches’ nauwelijks kan bijhouden”. Maar laat ons nu al eens graag op ons bakkes krijgen, als dat in de vorm van een woeste opener als “British Racing Green” is. De venijnig aanstekelijke, gruizige gitaarlijnen van de vaste hand van Gilles Menu en Eno Meulenbergs stelen de show, de meeschreeuwfactor van het refrein botst op het plafond. De echte killer is dan weer het streepje melancholie waar we in de intro een glimp van opvangen, maar dat pas naar het einde toe resoluut de kop opsteekt. We denken zelfs bijna: Interpolgitaartje?
De rollende drums en het High Vis-waardig geschreeuwde refrein van “Rolling With The Punches” doen ons die gedachte even snel weer vergeten door verder weg te pummelen. Dit is een smaakdingetje, eentje voor wie liever dan ondergetekende stapjes in de richting van de hardcore zet. Interessanter: “The Wrong Dog” met z’n onheilspellende intro en de toepasselijk geblafte vocals over de dreigende baslijn waarmee Michiel Van Maele zijn ellebogen toont. Hoogtepunt “Boxing Day” kenden we al, maar dat maakt het geen minder warm weerzien. Weergaloze opbouw, guest vocals van Lewis Duffin (kennen we als de bard van Hotel Lux) en Jasper De Petter (Ronker-grote mond) die perfect blenden met de sound van de band en Dekeyser op z’n puurst. Nog steeds: 10/10, no notes.
Geen verrassingen in “The Top” en “We Won’t Stand For It”: dit zijn The Rats op z’n postpunks zoals de fans ze kennen en graag horen. “Muck & Bullets” grijpt zelfs nog wat verder terug naar de punkroots van de band en steekt vol veiligheidsspelden – we twijfelen nog of Gilles Dierickx’ drums of de hekkensluitende “ha ha’s” de venijnigste zijn. Ter compensatie is daar op de valreep nog het meeste zalvende dat we van de Gentse band al hoorden. “Stomper” flirt zowaar met het idee van een ballad, met dat lieve riedeltje en een verfrissend briesje in de vorm van Meulenbergs’ backing vocals. Waarschijnlijk vanuit diezelfde hersencel waar Interpol daarnet uit ontsnapte, flitst nu ook: “Sara” van Bob Dylan. Compleet gecharmeerd.
Met Boxing Days hebben The Rats een debuut beet dat je zonder pardon tegen het canvas kwakt – als het niet door de razende gitaren en beukende drums komt, dan wel door de onverwachte melodieuze en emotionele uithalen. Een blauw oog of twee volledig waard.
The Rats delen op 29 maart een double bill met Tramhaus in Club Wintercircus, Gent.
