Canada is sowieso al het awkward broertje van de VS, maar zelfs op dat spectrum zijn er uitersten: ziehier het duo Angine de Poitrine, dat van anti-muziek zijn handelsmerk gemaakt heeft. Na het grote succes van debuutplaat Vol.I is er nu opvolger Vol.II, waarop de band lonkt naar het grote publiek. En zo zijn deze opper-aliens toch verdacht menselijk. Canadezen, er valt geen zee mee te bevaren.
Even tijd voor een korte quizvraag. Wie zoeken we: een muzikaal duo bestaande uit gitaar en drums, waarvan de bandleden hun achternaam delen met de groepsnaam en gehuld gaan in een stijl van met geometrische vormen en kleuren. De kans dat u net als wij dan ‘Jack en Meg van The White Stripes!’ gokt, is zeer bestaande. Helaas, we zochten het Canadese Angine de Poitrine en hun leden Khn de Poitrine en Klek de Poitrine. Wie, precies? Zelfs al tonen we u ter verduidelijking een filmpje van een van hun performances, zal u helaas nog steeds denken: wie – of eerder wat, in godsnaam – is dit?
Dit moet een grap zijn. En zo is het maar net: begonnen als een gimmick toen ze tweemaal in dezelfde week geboekt stonden in een zaal. En vanaf dat moment konden we eigenlijk meteen het suffix ‘uit de hand gelopen’ toevoegen aan die grap: de eerste plaat Vol.I werd een groot succes in Canada in 2024 en 2025. Dan was er die show op het Amerikaanse radiostation KEXP begin 2026, waarop het internet in zijn meest virale vorm sprong.
Het kon niet werken, en net daarom deed het dat wel: zelf verzonnen toonaarden op speciaal gebouwde gitaren begeleid door microtonale en polyritmische drums waarvan zelfs Tool jeuk zou krijgen, papier-maché pakken die het niveau van Aalst carnaval zelfs niet halen en teksten in een verzonnen taaltje dat klinkt alsof ze wifi-wachtwoorden proberen uit te spreken – we laten hier alle makkelijke moppen rond mogelijke verwarring met het Canadese accent even liggen. Dit is dada voor de generatie die moet opboksen tegen de namaakbaarheid van alle menselijke gedachten en creaties door AI. Probeer dit maar eens na te maken, verdomd algoritme.
Allemaal goed en wel, zo’n statement maken, maar is het boeltje ook wat genietbaar of hoort dit thuis op de wazige bovenste verdiepingen van musea der moderne kunsten? Goh. Laten we het houden op ‘interessant’. De plaat staat zeker op zichzelf en is niet gewoon een doorslagje van debuut Vol.I. Zes songs worden ons voorgeschoteld, en ondanks de intrinsieke weirdness van elk aspect, is het geheel toch best aanstekelijk. Het lijkt soms zelfs wat te hellen richting gewone rechttoe rechtaan garage- of hardrock, waaraan vervolgens heel bewust gesleuteld is om het geheel met een sausje van dada te voorzien.
Maar dus: die songs. Opener “Fabienk” is lekker frivole disco, het soort robotische R2-D2-dis-co voor mensen die helemaal niet kunnen dansen. Minstens even frivool gaat het verder met “Mata Zyklek”, wat klinkt als een uit de hengsels hangend Slovaaks bergdorp – dit geldt zowel voor de titel als de melodie. Gaandeweg trekt het tempo wel meer aan en wisselt de hoppende disco voor niet-aflatende riffs die ons niet zelden doen denken aan King Gizzard & The Lizard Wizard of zelfs Queens Of The Stone Age. “Sarniez” overgiet die basis met een Primus-achtig baslijntje en kreetjes klinkend als stemmen van vroegtijdig afgevoerde Muppets. “Utzp” etaleert vervolgens het meest atonale gitaarakkoord sinds de solo van Fred Durst – zie YouTube voor meer details. “Yor Zarad” is nog donkerder en punky: het had zo op de debuutplaat van The Hickey Underworld kunnen belanden.
Afsluiten doen we met de oorlogsverklaring “Angor”. Een opruiend trommelgeroffel trekt ten strijde tegen Het Algoritme. Spannend gaat de song richting finish, waarin een supersonische knal bevestigt: Angine overwint. De data-driven Medusa met de duizend servers is compleet in overdrive gegaan om dit duo te imiteren, en spat in stukken uiteen: Does. Not. Compute.
Vol.II viert dus de irrationele mens, de muzikale vuist tegen al wat maakbaar en geïmiteerd is, maar is toch vooral erg beluisterbaar. De band is zich duidelijk bewust geworden van hun wereldwijd groeiend succes en de grote podia die daarmee gepaard gaan. Zo krijgen we een resultaat dat eigenlijk best wel rechttoe rechtaan aanvoelt, en is de lol met ritmiek en toonaarden vooral een cosmetisch gegeven. Het valt dus af te wachten of het duo door ‘normaler’ te worden door het publiek niet net minder interessant zal gevonden worden. Zucht. Menselijke fans, ze zijn niet te harden. Waar zijn die dansende AI-robots hier?!
