Crystal Castles :: 10 december 2012, AB

Discosletjes, verlopen technofreaks, hipsters maar ook “trutjes” die hun eerste stappen in het alternatieve genre zetten en verdwaalde muziekfreaks: het type publiek dat Crystal Castles heden ten dage aantrekt, mag op zijn minst apart genoemd worden. Al mag dat anderzijds niet verbazen, daar de band van bij zijn titelloze debuut uit 2008 al perfect de brug wist te slaan tussen dansbaar en gestoord, alternatief en popgevoelig.

Stond het duo Alice Glass en Ethan Kath, live zo goed als steevast bijgestaan door een drummer, vier jaar geleden nog in een afgeladen AB Club, dan verkopen ze heden te dage mits enig trekken en sleuren de concertzaal op hun eentje uit. De keuze om voor de aanvang van het optreden voornamelijk Joy Divisionsongs te spelen, laat horen waar de groep mee de mosterd gehaald heeft, al valt daar bij de start van de set weinig van te merken. Met “Plague” uit het alweer titelloze derde album wordt het optreden afgetrapt waarna “Baptism” en “Suffocation” uit (II) volgen. De trance-tracks worden vlekkeloos maar daardoor ook zo steriel afgeleverd dat even de vraag rijst of hier wel degelijk live gespeeld wordt dan wel netjes meegedanst met songs op band.

Hoezeer Glass zich traditiegetrouw ook afbeult — al zit een sprong in het publiek er dit keer niet in — toch kan het gevoel dat hier een formule afgehaspeld wordt niet afgeschud worden. Even ziet het er naar uit dat, mede dankzij het uitzinnige publiek dat bij elk nummer als een bende tienermeisjes gilt, Glass of Kath een extatische “waar zijn die handjes” zouden schreeuwen, maar conform de non-communicatieve stijl die de groep in het verleden hanteerde, kan er ook nu geen stom woord af, zelfs geen gepreveld “thank you”. Niet dat iemand daar om maalt, want de songs volgen elkaar in sneltempo op waarbij de groep steeds meer op snelheid komt en uitstekende versies van “klassiekers” als “Crimewave”, “Untrust Us” en “Celestica” neerpoot.

Met een zwaar door de mangel gehaald “Alice Practice” wordt het publiek zelfs danig op de proef gesteld, en dat is niet de enige keer tijdens de show, zoals ook het weinig behagende “Insulin” tijdens de bisronde aantoont. Het pleit voor de band dat ze ook dit soort minder voor de hand liggende songs en versies brengt, opvallend daarbij is overigens ook dat naarmate het concert vordert, het geluid zelf steeds vuiler begint te klinken. Glass’ stem blijft weliswaar zwaar baden in effecten (of ze ook effectief zingen kan, is daardoor niet eens aan de orde) maar klinkt wel ruwer en ongepoetster na de eerste slordige vijftien minuten, terwijl de drum zelf steeds meer akoestisch en minder elektronisch gestuurd luidt zonder aan kracht of accuraatheid in te boeten.

Na een dik uur sluit de groep de set af met de ondertussen ook alom geroemde Platinum Blonde-cover “Not In Love” , die vooral in de remix met Robert Smith geprezen is. Een luid en lang applaus nodigt de band (alweer) stilzwijgend uit tot een bisronde van een flinke vijftien minuten waarbij het zeven minuten durende en nog niet officieel uitgebrachte “Yes/No” een laatste keer het publiek tot waanzin en/of verstomming mocht brengen en finaal de balans in positieve zin over laat slaan, alle gillende keukenmeiden en “hypezoekers” ten spijt. Per slot van rekening heeft de band van bij zijn start geflirt met de grens tussen commercieel behagen en arrogant elitair afstoten, waarbij beide groepen steevast een spiegel voorgehouden wordt.

Crystal Castles een hype noemen, is een open deur intrappen, de groep was het immers al van bij zijn debuut. Het enige verschil met vroeger is dat een steeds groter publiek bereikt wordt zonder daarbij enige echte concessies te doen. Dat een (te) grote zaal een deel van de ervaring die de band live is, wegneemt en soms een te formulaïsch gevoel oproept, is een jammerlijke bijkomstigheid die weinig afdoet aan de waarde van Crystal Castles. Eén ding mag zeker zijn, het duo (trio) staat er live nog steeds, waar zijn die handjes?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 11 =