The Ting Tings :: Super Critical
Even recapituleren: u kent The Ting Tings nog van enkele bruisende radiohits, een voor de rest overbodige debuutplaat en eigenlijk best nog aardige tweede. De laatsgenoemde probeerde met een bescheiden middelvingertje in de lucht gewoon wat lol te schoppen, maar kwam veel te laat om enige deining te veroorzaken. Als een laatste rimpel laat het duo nu een half uur onbeigheid op de wereld los.
Waar zullen we beginnen? Misschien bij de titeltrack die het album in gang trapt en ons deed checken of we niet toevallig een demoversie van het echte werk doorkregen, eentje die ofwel nop een pak verder opgesmukt moest worden ofwel nog minimalistischer moest gaan als hij voor effect wil gaan. De huidige opbouw van instrumentatie is namelijk al tig jaar geen origineel effect meer te noemen, zeker als er een refrein tegenoverstaat dat na een halve keer al tegensteekt. De blazers achterin in het nummer leken het beste van de ideeën die deze song lanceert; spijtig genoeg krijgen ze pas een hoofdrol aangemeten in de overbodige coda van het nummer.
Meteen een vinger op de eerste zere wonde: veel van de nochtans korte nummers ben je beu nog voor ze halverwege zijn. Zo gebeurt er werkelijk geen zak in “Do It Again”, een fletse rehash van hun geinige “Hands”. Het kan nog erger, bijvoorbeeld met het zinloze “Daughter”: platte funk met ouderwets futuristische geluidseffecten die heel graag experimenteel wil klinken maar daardoor opnieuw eerder een kladje dan een song lijkt. Helemaal te bont wordt het bij het ronduit irritante “Green Poison” — iedereen die de gitaarriff vergelijkt met Prince verdient een kogel door de anus. Laten we er geen doekjes om winden: het hoogste goed voor The Ting Tings is te ambiëren een semidegelijk generisch popgroepje te worden; experiment en geveinsde improvisatie zijn wel de laatste van hun zorgen op dit moment.
Katie White klinkt de helft van de tijd alsof ze geen zin had om een tweede take van haar verveelde zanglijnen op te nemen en van deze luiheid is er wel meer op de plaat blijven plakken. “Wabi Sabi” had een grappig interludium kunnen opleveren, maar om er een volwaardige track van te maken — en dan nog wel één van de welgeteld negen in totaal — is ronduit absurd.
Is er ook goed nieuws? Meh. “Wrong Club” is een charmant discodeuntje dat destijds het niveau van het debuut wat had kunnen opkrikken.“Failure” is mild aanstekelijk, maar laten we niet vergeten dat het hier om een schaamteloze kopie van Alphabeats “Fascination” gaat. “Only Love” en “Communication” hadden niet misstaan op Kylie’s Fever. Spijtig genoeg zijn ze onderling wel negentig percent inwisselbaar. Er valt hier en daar dus nog iets te beleven, maar meer dan een fletse variant op bestaand materiaal is dat nu ook niet.
Vraag is hoe het nu verder moet met The Ting Tings. Antwoord is dat het echt niet meer verder hoeft. White kan op haar twee oren slapen: ze zullen haar niet meer Stacey of Jane noemen. Zonder tegenoffensief is iedereen binnen de kortste keren haar naam vergeten.
