The Ting Tings :: Sounds From Nowheresville

Ze bestaan nog! Het duo dat enkele jaren geleden enkele radiohitjes scoorde, is terug. The Ting Tings gooit het ditmaal echter over een andere boeg en doet iets met R&B, geflipte synths en een flinke — héél flinke — dosis kitsch.

Het lijkt een verre herinnering uit een ander tijdperk, maar amper vier jaar geleden knalde The Tings Tings schijnbaar onophoudelijk uit de radio. Vier zomers is dat ondertussen geleden. "That’s Not My Name", "Great DJ" en "Shut Up And Let Me Go", de niet te ontwijken songs. Afkomstig van een duo dat in geen tijd van niks naar alomtegenwoordig schoot.

Even plots als ze gekomen waren, was het tweetal opnieuw verdwenen. Zoals dat gaat met singles, worden ze minder en minder frequent gedraaid, tot ze in het beste geval niet meer zijn dan een vage herinnering die door het hoofd flitst wanneer oude vakantiekiekjes opnieuw komen bovendrijven. Een vluchtige glimlach, kort een tekstflard die gezongen wordt, haperend, omdat de woorden alweer wegglijden en dan die vraag ’welke band was dat ook alweer?’, gevolgd door een schouderophalen.

Ondanks enkele puike songs was die duik richting anonimiteit niet geheel onterecht. Zo sterk als de singles waren, zo vervelend was de rest van We Started Nothing, de debuutplaat van The Ting Tings. Tot eind vorig jaar plots "Hang It Up" gereleased werd. De nieuwe single kreeg nog geen fractie van de airplay die zijn voorgangers jaren geleden te beurt was gevallen, maar laat een Ting Tings horen die hoop kunnen koesteren voor de toekomst.

Vergeet daarbij alle associaties die de band oproept. The Ting Tings maakt op zijn tweede album schoon schip en schudt het imago van catchy gitaarbandje radicaal van zich af. Neem "Hit Me Down Sonny". Het nummer is kolderesk, kitscherig, maar tegelijk ook funky, als een down to earth-versie van Sleigh Bells, een invloed die ook al in opener "Silence" aanwezig blijkt. Zij het, gelukkig misschien, in een minder radicale versie. Al is er niets dat de band tegenhoudt om het live over een ietwat heftigere boeg te gooien.

Al kan het wat dat betreft vermoedelijk nog alle kanten uit. "One By One" drijft immers op een synthesizer zoals Queen ze begin jaren tachtig durfde gebruiken. Daarnaast is het duo niet te beroerd heftig te flirten met iets dat het midden houdt tussen meefluitbare pop en platte R&B. "Hit Me Down Sonny" gaat zelfs verder dan een flirt. Hier stort The Ting Tings zich op de pimps and bitchesklanken zoals Pol Van Den Driessche op een nieuwe stagiaire. Het enige verschil is dat je je bij The Ting Tings niet van de indruk kunt ontdoen dat het maar om te lachen is. "Soul Killing" is zo over the top dat vermoed kan worden dat hier een groep aan het werk is die simpelweg tracht te achterhalen waarmee ze zoal kunnen wegkomen.

Met veel, zo kan niet anders dan geconcludeerd worden. Ook al klinkt het soms wel heel raar, wat The Ting Tings hier serveert, fascineert, waardoor je hoe dan ook blijft luisteren. Neen, dit is geen plaat om grijs te draaien. Maar in tegenstelling tot Chris Cornells R&B-uitstapje Scream heeft dit niets wanhopigs, maar lijkt het zelfs eerder avontuurlijk. Al moet gezegd dat zonder het ingetogen "In Your Life" de balans misschien net iets te zwaar zou overhellen. Wat niet wegneemt dat dit minstens een intrigerende carrièrezet genoemd kan worden.

The Ting Tings staat op 10 mei op Les Nuits Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − zes =