Fluxion & Elektro Guzzi :: Broadwalk Tales; Observatory

Dat techno verschillende gedaantes kan aannemen, bewijzen Fluxion en Elektro Guzzi. De eerste integreert warme dubklanken in zijn nummers terwijl Elektro Guzzi de laptops dichtklapt en alle knopjes afzet: het Oostenrijkse trio laat horen dat akoestische techno geen contradictio in terminis hoeft te zijn.

De Duitse pioniers van Kraftwerk lieten het in de jaren zeventig al optekenen over hun elektronische muziek, die als onbetwiste inspiratiebron zou gelden voor vele technoartiesten: “We have a soul, even though it’s electronic and mathematic”. Zo was het maar net. Want wat velen niet weten, is dat techno in oorsprong levendige, menselijke muziek is, die diep geworteld zit in de (zwarte) funk. Het zijn vooral de gigantische rave party’s in kille bunkers en het overmatige druggebruik die het genre vaak in een slecht daglicht plaatsen. Gelukkig komt de laatste jaren het warme karakter en de voorliefde voor analoge klanken steeds meer naar boven, denk maar aan Anders Trentemøller, James Holden of Four Tet. Ook Fluxion en Elektro Guzzi hebben de intentie om net iets meer te brengen dan pure pounding, pounding techno music.

Fluxion, het pseudoniem van de Griek Konstantinos Soublis, trad vorig jaar opnieuw op het voorplan toen Type Records zijn moeilijk te vinden klassieker Vibrant Forms heruitbracht. Het album verscheen in 1999 al op Chain Reaction, het label van Moritz Von Oswald en Mark Ernestus, die als Basic Channel een enorme invloed uitoefenden op het werk van Fluxion. Net als de tandem Von Oswald-Ernestus slaagde Fluxion in een symbiose tussen zonnige Jamaicaanse dub en steriele technoklanken. Op Broadwalk Tales zoekt hij opnieuw dat spanningsveld op en tast hij de grenzen van die interactie af.

Zo worden harde, donkere nummers als “The Steps” naast veel zachtere tracks geplaatst, waarop Soublis de vocale hulp kreeg van de in New York residerende Jamaicaan Teddy Selassie. Zijn zalvende stem draagt een jofel nummer als “For You”. De samenwerking tussen Fluxion en Selassie op “Everyday” en “You Don’t Know” doet trouwens hard denken aan die tussen Paul St. Hilaire en Basic Channel. Door het meditatieve karakter van de nummers lijkt het erop dat Fluxion niet zozeer wakker ligt van innovatie, al probeert hij wel te vernieuwen met de zachte jazzy toets van “Momento” en met de weggedoken piano van afsluiter “Every Other Day”. In die laatste weet Fluxion eenzelfde melancholie op te roepen als James Leyland Kirby (Leyland Kirby, The Caretaker, V/Vm).

Vier jaar geleden stak het Oostenrijkse drietal Elektro Guzzi hun neus aan het venster. Op hun debuut vonden ze — net als Fluxion — inspiratie bij de dubtechno, maar in tegenstelling tot de Griek, speelden deze heren alles zelf in op gitaar, bas en drum. Die aanpak houden ze aan op het nieuwe album Observatory, al hebben de nummers ontegensprekelijk aan dreiging gewonnen. Zo is het pompende “Acid Camouflage” een breedgeschouderd monster dat verschroeiend tekeer gaat.

Factory Floor vormt hier een voor de hand liggende referentie. Net als die Britten, streeft dit Weense trio de perfectie na via een live-aanpak. Het valt haast niet te geloven dat hier geen digitale retouches, loops of overdubs bij kwamen kijken. Luister maar naar de tribale beats van “Atlas”, of naar “Alaska Flip”, een nummer zo strak als het strikje van Elio. In vergelijking met het debuut klinkt Observatory gedurfder en gevarieerder. Zo klinken de gitaren in opener “Rough Tide” warrig en gruizelig, alsof het nummer geënt is op een verroeste outtake van My Bloody Valentine. Straf.

Vorig jaar vierde de elektronische muziek hoogtij. Met hun tweede plaat vonden toen onder meer James Holden, Jon Hopkins en Mount Kimbie de weg naar een breder (hipster)publiek. Dit jaar lijkt de aandacht voor elektronische muziek opnieuw wat weggeëbd. Maar wie op zoek is naar diversiteit en kwaliteit, kunnen wij Fluxion en vooral Elektro Guzzi ten zeerste aanraden.

Fluxion 7/10
Elektro Guzzi 7,5/10

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − zeven =