U die dacht dat Grieken enkel welgemutst de sirtaki dansten en dat hun muzikale spectrum zich beperkte tot het gekweel van Demis Roussos of de zingende bril Nana Mouskouri, think again. Achter de naam Fluxion zit producer Konstantinos Soublis, een bezig bijtje dat een splinternieuw dubtechno album heeft afgeleverd.
Voor atmosferische dubtechno klein en fijn, moet u bij Maurizio, Substance & Vainqueur of Monolake zijn. Ook Fluxion mag tot deze goden van de elektronica-olympos gerekend worden. Het bleef echter in het midden van het eerste decennium van de 21ste eeuw opmerkelijk stil rond de Griek, tot hij vorig jaar met 2 EP’s en het album Constant Limber op de proppen kwam. Een half jaar later al ligt Perfused, ’s mans vijfde plaat, op de dissectietafel.
Opener "Horizons" gaat bezadigd van start, maar maakt meteen duidelijk dat achter de knoppen een warmbloedige zuiderling met het stelsel van een koudbloedige hagedis zit: de tracks, zwoel en kil tegelijkertijd, zijn uitgesproken clubmuziek. Vanaf het tweede nummer, "Waves" met zijn infernaal goede beat, wordt een versnelling hoger geschakeld en het gespierde "Inflection" is een monotone minimal dreun die met mondjesmaat zijn klankschatten prijsgeeft. Het hypnotiserende "Tantalizer" is, zoals beloofd in de titel, prikkelend en deelt kameraadschappelijk schouderklopjes uit met het betere werk van de legendarische Green Velvet: U weet hoe tot uw ontsteltenis de vrouwen die u begeert op foute en gevaarlijke mannen vallen en ook hier is de boosaardige basgrom een verborgen verleider.
Daarna begint de mysterieuze technotovenaar echter een deel van zijn pluimen te verliezen. "Inductance" zoekt epische dimensies op en lijkt in het middenstuk aan te zwellen tot een orgastisch hoogtepunt maar driewerf helaas: de song eindigt met een schampschot. Hetzelfde geldt voor het housy "Fluctuations" dat plompweg verloren lijkt te lopen. De live opgenomen en in één ruk op band gezwierde dub reggaesong "Wabbler" rechtvaardigt de skiptoets: een miskleun die de flow van de plaat breekt en als een opschepperig kermisriedeltje klinkt.
De wereld die Fluxion evoceert is er één die subtiel afwisselt tussen kille, unheimliche eenzaamheid, verpletterende melancholie en ongevoeligheid met een onderliggende touch van weldadige vurigheid. Soublis wil, de basics van dubtechno indachtig, een stroom van ongrijpbare en samensmeltende soundscapes creëren en slaagt halvelings in die missie. Het album is niet steeds even boeiend: zo mocht er bij een aantal tracks, hoewel geïnjecteerd met minutieuze dosissen minimal, ambient, tribal en house en ideaal voer voor de dansvloer, wel op een paar minuutjes beknibbeld worden. Van een stijlbreuk met vorig werk kan geen sprake zijn: Perfused is bij momenten lekker onderkoeld maar vonkt te weinig. De plaat ontbeert geestdrift en diepgang en vertelt, hoewel ze een verzameling aardige nummers bevat, geen meeslepend verhaal. Door een gebrek aan risico is het eindproduct niet echt baanbrekend te noemen.
Het zijn harde tijden — de planeet zit ecologisch in de rats, de Kreuners hebben een nieuwe plaat uit — en dus is er nood aan donkere en enigmatische clubmuziek en gewillige deernes in verduisterde catacomben. Ons libertijns Eyes Wide Shut-feestje zal daarom beslist met enkele Fluxion-tracks opgefleurd worden. Tiger Woods heeft zijn komst al bevestigd.
