Waarschuwing: Nature Fear, de tweede van School Is Cool, komt met een bijsluiter die u best tot u neemt in de vorm van ons gesprek met de groep. Achter die titel gaat immers een heel programma schuil; een onvatbaar amalgaam ideeën over de strijd die de mens voert om grip op de grote natuur te krijgen. We geven u nu even tijd om bij te lezen; u vindt de link in de rechterbalk hiernaast.
….
Mee? Goed. Vergeet nu al dat studiemateriaal en laat het hoogstens ergens in uw achterhoofd rondslingeren wanneer u Nature Fear opzet. Uiteindelijk draait het ook op deze nieuwe plaat immers om popsongs van het zuiverste water, zij het dus met licht-filosofische, conceptuele thematiek. Dat valt nog het meest op in de folkloristische symboliek van “Black Dog Panting”, het nummer dat als eerste teken van leven werd uitgestuurd en als opener een elektronisch buitenbeentje is.
Elders is het klankpalet minder opvallend gewijzigd. Natuurlijk, nu Nele Paelinck is vervangen door zowel een violiste als een toetseniste, ontstaat er meer ruimte voor dat laatste en Hanne Torfs vult die synths wel erg vaak op zijn eighties in — de plastic tegenhanger van de natuur, weet u wel. In vergelijking met het drukke geluid van Entropology is de koerswijziging echter niet zo groot. Verder wordt er lustig gestoeid met stemvervorming; nog het meest in “Hollow Hill”, een nachtmerrie van een song waarin Johannes Genard zich helemaal mag verliezen in fantasysferen.
In “Your Body And Me” zijn opnieuw de Dodos-achtige ritmes te horen die de groep al in zijn begindagen bezigde, maar eigenlijk hoor je in zowat elk nummer hoe belangrijk percussionist Andrew Van Ostade was voor deze groep. Het blijft bang afwachten of ze diens recente vertrek adequaat kunnen opvangen, zeker als je hoort hoe inventief zijn roffels de klassieke ritmes aanvullen en dwarsbomen.
Dat niet elk gaatje volgeplamuurd hoeft, horen we dan weer in een spaarzaam gearrangeerd “Golden Grey”, waarin strijkers, percussie en piano enkel het hoogstnodige doen. Klassieker van snit is dan weer “The Soothing Sound Of Breaking Bones”, een woeste punkopstoot die met nadruk “I’m not having fun” kwijt moet. Samen met het instant-meescandeerbare “Blue Jeans” wordt dit na Werchter 2012 ongetwijfeld ook het “wij willen een moshpit”-nummer van komende festivalzomer.
En zo openbaart de tweede van School Is Cool zich als een spannendere en boeiendere plaat dan Entropology, dat zich ietwat verloor in oeverloosheid. Nature Fear is kort genoeg om opnieuw en opnieuw en opnieuw op te zetten, tot finale “Cursing, Let Me In” nogmaals weerklinkt en je alwéér naar de playknop reikt en beseft dat je nog niet klaar bent.
Goeie plaat.
