Son Lux :: Lanterns

Klassiek is cool. Het zou een slagzin kunnen zijn van Klara, maar evengoed voor Son Lux, het project van hedendaagse componist Ryan Lott waarin hij de muren tussen klassieke kamermuziek, hiphop, indierock en elektronica systematisch sloopt.

Son Lux doet echter niet enkel aan genredeconstructie, maar evengoed aan uitstekende songschrijverij. Zoveel was al duidelijk op het ingetogen debuut At War With Walls And Mazes (als u het ons vraagt een van de beste platen van het afgelopen decennium), en met de meer bombastische tweedeling We Are Rising werd Lotts eigenzinnige visie op muziek ook breder opgepikt. Lanterns, uitgebracht op nieuw label Joyful Noise (tot nog toe mocht Lott het alternatieve hiphoplabel Anticon thuis noemen), gaat verder op die exuberante weg, met groots openbloeiende arrangementen en songs die vaker dan niet ontaarden in indie-anthems die het grote gebaar niet schuwen. Vooruitgeschoven single “Lost It To Trying” is op dat vlak tekenend met haar tromgestamp, luid gekeelde teksten en synthsirenengeschal.

Al blijft ook dat duistere, minimalistisch dreunende dat het debuut zo tekende hier fundamenteel aanwezig. Neem bijvoorbeeld “Enough Of Our Machines” waarin een diep dreunend, naar postdubstep neigend middendeel wordt geflankeerd door bijna impressionistische pianomeditaties. Zoals stilaan tekenend is voor de muzikale taal van Son Lux, teert Lanterns dus ook hier weer op uitgebreide contrastwerking, op trage textuurverschuivingen en doorleefde vocalen. Son Lux’ eigen breekbare stemgeluid wordt daarbij meermaals bijgestaan door (al dan niet door de mangel gehaalde) achtergrondkoren.

Opvallend is dat Lanterns meer nog dan zijn voorgangers een sterke thematische verwantschap toont in de teksten. Een thema van verlies, waarna uit de assen kan opgerezen worden en iets nieuws kan opgebouwd worden staat daarbij centraal, al gaat Lott nooit verhalen vertellen en blijft hij bewust vaag en cryptisch, zodat de luisteraar zelf maar een verhaallijn moet gaan construeren. U maakt het dan natuurlijk zo hartbrekend als u wilt met een zodanig flou concept, maar een lijn als “if you had a single flaw / you just couldn’t last forever, could you?” uit de korte, verstilde afsluiter “Lanters Lit” is wat ons betreft veelbetekenend genoeg.

Lanterns is dus opnieuw een bevestiging van het uitzonderlijke talent van Son Lux om een volledig eigen muzikale taal te gebruiken die toch nog erg toegankelijk is. Hoewel het intimistische karakter van Lotts muziek hier misschien soms wat overschaduwd wordt door de grootse arrangementen, blijft de essentie er een van onmiskenbare kwaliteit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 19 =