Paradise, heette ooit blijkbaar gewoon Paradijs, maar kreeg gaandeweg de internationale titel Paradise die nu ook gebruikt wordt voor de Belgische release. In welke taal dan ook, is het de naam die hier gegeven wordt aan het appartementsblok in Antwerpen waarnaar Suleyman (Saïd Boumazoughe die ook mee het script schreef) terugkeert na zeven jaar in de gevangenis te hebben gezeten. Toevallig plant de politie ook net dan een raid op het gebouw dat vanop de bovenste verdieping bestierd wordt door een machtige drugdealer, en dus is de thuiskomst van Suleyman een pak minder vredig dan gepland.
Als dat alles doet denken aan de indertijd nogal over het paard getilde actiethriller The Raid van Gareth Evans, dan is dat zeker geen toeval want regisseur-scenarist Bob Colaers haalde die prent zelf aan als inspiratiebron en hij gooide er meteen Die Hard bovenop (Boumazoughe vermeldt dan weer District 13 en John Wick). Colaers voegt daar ook aan toe dat de culturele representatie voor hem primeerde op de actie en hij de klim doorheen de verschillende etages zag als een soort symbolische reis doorheen de ontwikkeling van de protagonist. Je moet de zaak verkocht krijgen, nietwaar? Dat klinkt heel mooi allemaal, de vraag is natuurlijk hoe dat precies wordt omgezet in filmische termen, want laat ons eerlijk zijn, het volstaat niet om zoals hier je personages even in een lucht- of liftschacht te laten kruipen om je film tot iets van het niveau van Die Hard op te tillen.
Laten we eerst beginnen met de uitleg over culturele representatie van tafel te vegen. Ja, die bedoeling zal er zeker geweest zijn, maar dat is echt niet waar het Paradise om te doen is, en gelukkig maar, want dat is ook zeker niet wat de film een beetje het bekijken waard maakt. Waar het wel om draait is het idee van een reeks verdiepingen die moeten beklommen worden en die op elk nieuw niveau aanleiding geven tot een stevig robbertje vechten, indien niet met zwaar wapentuig, dan met messen, de blote vuist, of elke bruikbaar voorwerp dat zich aandient – van een kam tot een dildo. De hamvraag is of de makers in staat zijn te kiezen voor een stijl en binnen die stijl meeslepende en degelijk opgebouwde actie te brengen. Het antwoord is ja en … neen.
Laten we beginnen met het slechte nieuws. Gedurende de eerste twintig minuten ziet Paradise eruit (en klinkt, mijn god, die dialogen zijn zwak) als een flauwe televisiereeks. Dat bekende schermgezichten als Alex Agnew, Ben Segers en Clara Cleymans verschijnen, versterkt alleen maar die indruk. Flikken op steroïden, zoiets. De personages zijn onnozel, het stoere sfeertje evenzeer, de beeldregie is povertjes.
Maar … helemaal in het begin (zij het niet in de flauwe proloog) laat de film een flits zien van wat de makers echt in gedachten hebben. De opgefokte en barokke manier waarop Suleyman wordt geherintroduceerd in de gevangenis als een halfgod, verraadt immers een ander soort traditie en dat is die van de Hindi-actiefilm. Het is een moment dat evenzeer voor een Ranveer Singh of Shah Rukh Khan zou kunnen dienen en het is dat element dat Paradise plots een beetje interessanter maakt. Wanneer de makers immers hun fletse pogingen om een beetje realistisch te zijn overboord gooien, dan komt de film ineens tot
leven en valt er telkens een paar minuten lang best wel wat cinefiel plezier te beleven. Het probleem is dat Colaers stilistisch iets te licht uitvalt om het allemaal afwisselend genoeg te houden, maar vooral dat de film nooit het lef heeft om de ingeslagen weg door te zetten. Telkens weer wordt er teruggegrepen naar het drama dat ons geen moer interesseert of naar de plotterzijdes die er niet toe doen. Wat we willen is een hele film gevuld met de exuberante actie die we hier in korte flitsen te zien krijgen, maar die helaas voortdurend moet wijken voor al de overtollige ballast die Paradise met zich meesleept. Dat maakt van de film een frustrerende ervaring maar op zijn minst dan toch een prent die – al was het alleen maar omwille van het schaamteloos geëtaleerde bloedige geweld – toch een beetje meer dynamiek en lef toont dan wat het gros van de hedendaagse Vlaamse cinema tentoonspreidt.
