“Plots kwam het er in het Nederlands uit, en klonk het niet langer belachelijk.” Groter is de rechtvaardiging niet waarom Floris Francis Arthur na twee puike Engelstalige platen voor zijn moedertaal kiest. Normaal ben ik beter laat een artiest horen die daarin een eigen stem vindt.
“Nederlanders zongen de taal die ze spraken, wij zongen de taal die we niet spraken”, sprak Jean Blaute over de late doorbraak van pop van eigen bodem in het Nederlands. Een Vlaming die het wilde maken? Die zong in het Engels. “Engels is een mooie taal”, vond Frank Vander linden dan ook ooit, maar wat hij misschien bedoelde: “Welk Nederlands had ik dan moeten zingen?” De realiteit is immers dat er in Vlaanderen geen Nederlands bestaat, maar duizend varianten op het Vlaams, en een op het Brabants gebouwde, authenticiteit fakende tussentaal waarmee je wel een flauwe sitcom draaiende houdt, maar nooit geloofwaardig kunt zingen. Het is dat, of een nog minder geloofwaardige afgeborstelde versie van het AN; het register van de leraar Nederlands – binnen de uren.
Het is een kwestie waar ook Floris De Decker mee worstelt op zijn eerste Nederlandstalige plaat. Omdat het leven gaat zoals het gaat, nam zijn songschrijven plots een afslag richting de taal van Vondel, ook hij doet wat een brave jongen dan doet: zijn spraak netjes opschonen tot het past op de radio. Het is wennen om Floris Francis Arthur, die fijne Engelstalige singer-songwriter, plots in dit register te horen, met de propere dictie van een schlagerzanger. Het zorgt ervoor dat je opkijkt wanneer hij in “In het licht geef ik donker” het dialectische ‘bleiten’ bezigt.
Wat hij daar verliest aan coolheid – in het Engels gaat alles er zo veel gemakkelijker in, mijnheer – wint hij echter aan diepgang. In het Nederlands schenk je aandacht aan zijn inhoud, wat bij Team William – “My sister is a horse, I made her think”, iemand? – en die eerdere platen minder aan de orde was. Nu kun je er niet omheen, en De Decker blijkt ook wat te vertellen te hebben. “Fuck de zwaartekracht”, klinkt het, en het gaat over afscheid nemen, iemand zo hard missen dat je van de weeromstuit lichtheid gaat zoeken. In “Onder de tafel” zit de kleine Floris te schuilen voor alle sociale geweld: als ik je niet zie, zie jij me niet. Het is de onbeholpenheid van de jonge Luc De Vos, maar dan anders. Hij zingt “Ik wil terug”, maar beseft dat die herinneringen aan een wilde jeugd, kotsen in het gras, ook maar een illusie zijn.
Het is gek hoe Normaal ben ik beter in een uiting van uiterste consequentie ook smaakvol kleinkunstig is gearrangeerd. “Het wordt een mooie dag” krijgt sierlijke strijkers mee, ze blijven voor “Hou me tegen”, maar de staccato strum van de gitaar voelt daar bekender terrein; dit deed De Decker ook al toen hij nog Engels sprak. Mooi, klein solootje ook, dat hij daar halverwege brengt, bijna even straf als hoe hij in “In het licht geef ik donker” zichzelf tegenzingt. En dan is er dus “Wolfje”, een wonderlijk kleinood van een popsong, dat zo diep in dit album verstopt zit dat je gelooft dat De Decker er nooit een hit in zag; nochtans een en al uit de boxen spattende toetsen, een refrein dat in al zijn onnozelheid onweerstaanbaar tot meezingen uitnodigt.
En toch is het ook ongeveer daar dat Normaal ben ik beter de diepte induikt. “Bij de start krijg je kaarten, en daar moet je ’t mee doen / Iemand zegt ‘nu begin je’, en je valt van je stoel” begint “In het licht geef ik donker”, en die titel zegt het zowat. “Weeral zonder jou” is over een spaarzame melodie niet meer dan een vaststelling: “Ik weet zo wel dat ik zo niet verder kan.” De houtklop die het voortdrijft, geeft het een wrange aanstekelijkheid. En dan moet de zwierige tristesse van het titelnummer het licht nog uitdoen, om “vier over halfzeven”, wanneer “de toekomst terug klop” krijgt. Gelukkig schijnt tussendoor het zonlicht tussen de kieren van “Wij doen wat we kunnen”, een openbloeiende deun die het doet met vrolijke synths die nog ergens in een verloren gelegde doos Team William-demo’s werd gevonden. Kunnen we ook dat nog eens afvinken.
Een derde Engelstalige plaat ligt ergens op een plank te wachten, een volgende Nederlandstalige is ook al in de maak. Vanaf nu zijn er twee Floris Francis Arthuren, dus, en ze zijn allebei goed.
Floris Francis Arthur stelt Normaal ben ik beter voor in de Charlatan in Gent op 4 november.
