Ólafur Arnalds :: For Now I Am Winter

Het wonderkind van de neoklassiek is terug met een plaat die zijn talent nogmaals bevestigt, maar ook de eerste barsten in de verf toont.

Arnalds staat al langer te boek als de zachtere invulling van het genre, in vergelijking met zijn meest populaire kompanen Valgeir Sigurðsson en Max Richter. Op deze nieuwe langspeler is dat niet minder waar. Met statig wuivende strijkers komt opener “Sudden Throw” vanuit een mist van stilte opdagen. Aan het eind hult het broze “Carry Me Anew” zich opnieuw in deze nevel van verstilling. Tussen deze efemere stutten zit een plaat met een aantal magische momenten, maar ook een paar slechte beslissingen geprangd.

Een vredevol gevoel overheerst het gros van For Now I Am Winter. De nerveuze staccato van “Brim” wordt gecounterd door een weidse soundscape die de melodie tempert tot hij openvouwt tot een zweefvlucht over een ijslandschap. Een gevoel van rust en vrijheid primeert, gespeend van alle duisternis die normaal gezien welig tiert in de hedendaagse invulling van het klassieke genre. Wanneer de rust in het nummer terugkeert, doet ze dat in zo’n warme intimiteit dat je oor zich haast een voyeur voelt in de geborgenheid van de melodie. Het peisgevoel kan dus best beklijven.

Toch voelt deze plaat minder emotioneel doorleefd aan dan Arnalds vorige werk, voornamelijk dan de ultieme hoogvlieger Living Room Songs. Enkele nummers hadden in minder gepolijste gedaante meer indruk kunnen maken. “Hands, Be Still” had diepere beats of somberdere strijkers mogen meekrijgen; nu moet je je er haast in een donkere kamer mee terugtrekken om er volledig in op te kunnen gaan. Het scherper doorklinkende “This Place Was A Shelter” of “Only The Winds”, dat spannend de balans van aanzwellen en verstillen aftast, zetten kun klauwen dan wel scherper in je ziel.

Voor het eerst introduceert Arnalds ook een stem in zijn werk, meer bepaald die van Agent Fresco-frontman Arnor Dan, zij het met gemengd succes. Op de titeltrack geeft hij als een Jonsí met pluizigere baard in de keel een extra dimensie aan de weidse melodie, die uit brede stroken elektronica opgetrokken is en dankzij het vocale mantra een duidelijker afgebakend speelveld krijgt. In “A Stutter” is hij een minder welgekomen gast: zijn stempartij dient een zekere sacraliteit aan de track toe, maar tegelijkertijd staat de pathos ervan de naakte kwetsbaarheid van de broze pianomelodie in de weg. Het potsierlijke “Reclaim” had helemaal achterwege gelaten mogen worden — een stuk dat constant van pas verandert en met de groteske vocals een stadiumgevoel via neoklassiek tracht te creëren. Hetzelfde geldt voor het geforceerde “Old Skin”, waarin Dan de Antony in zich probeert te ontketenen, maar de diepte van zijn stem mist.

Ondanks een nog steeds ruim aanbod aan momenten van pure schoonheid kan For Now I Am Winter op plaat toch een pak minder beklijven dan de prachtige live-ervaring. Arnalds werkt beter wanneer hij zijn materiaal wat grover uitbeent. Hij zal er meer tegen de haren van de grote massa mee inwrijven, maar de onze zullen er rechter van overeind komen te staan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − acht =