Kiasmos :: Kiasmos

Genoeg de triestigaard uitgehangen, dacht Ólafur Arnalds en hij besloot een dance project te beginnen met zijn Deense maatje Janus Rasmussen. Een oude vos mag dan wel zijn haren verliezen, zijn streken verleert hij niet en dus is ook de debuutplaat van Kiasmos een behoorlijk melancholische boel geworden.

Helemaal in het begin lijkt de plaat zelfs volledig de weg van Arnalds’ eerdere platen op te gaan. Uitgepuurde ambientgolven in “Lit” die nadien plotsklaps overgaan in knallende, droge hihats waardoor de song tot een bescheiden dansvloerstamper getransformeerd wordt. De uitgangsbasis van Kiasmos: koppel de naar filmmuziek neigende tristesse (waar Arnalds bekend door werd) aan knallende technobeats. Goed voor een feestje dat evenzeer op uw benen als op uw hart mikt en dat zowel op een dansvloer als in uw huiskamer zal werken.

Al zijn de eerste twee tracks daarvoor nog iets te bescheiden en lijken ze meer uw oren op te warmen met beperkte melodische diepgang en beats die maar niet echt willen exploderen. Daarvoor is het wachten tot “Looped”, dat zich doorheen zes minuten ontpopt tot een dreunend dansvloermonster met synthesizermelodieën die naar de hemel lijken te reiken. Het blijft nog steeds weinig verrassend, maar probeer uw benen maar eens in bedwang te houden bij een dermate strak uitgevoerde genreoefening. Arnalds en Rasmussen hebben duidelijk goed geluisterd naar hoe klassieke dancesongs zijn opgebouwd en hebben er vervolgens hun eigen ding mee gedaan.

Kiasmos is daardoor meer dan zomaar neoklassiek met beats, maar biedt een behoorlijk geslaagde vermenging van de twee. Al moeten er ook nu geen schokkende genrevermengingen verwacht worden. Dit is dance met een opvallend contemplatief kantje, verstilde pianoaccenten en ijle strijkers hier en daar, maar in essentie blijft het allemaal nogal braaf en voorspelbaar. Nee, een genretraditie op zijn kop zetten, zoals Jon Hopkins of Caribou dat recent nog deden met een gelijkaardig koppelen van beats aan melancholie, moet u hier niet verwachten.

Het is zelfs zo dat Kiasmos het meest overtuigt wanneer ze voluit voor de plattere kenmerken van de dance durven te kiezen, zonder hiermee echter de weg van de ‘kermisboenk’ op te gaan. In het laatste deel van de plaat, duidelijk als culminatiepunt bedoeld, duiken de naar trance neigende synths regelmatig op. Vooral in “Bent” en in het lange afsluitende “Burned” wordt volop voor die aanpak gekozen en krijgen we als het ware een duo te horen dat het soort muziek waar Tomorrowland vol voor loopt wat subtiliteit wil meegeven.

Binnen dat Tomorrowlandgenre is Kiasmos net om die laatste reden toch goed gerief en in een track als “Dragged” (melodisch veruit het meest complexe nummer van de hele plaat) scheren ze ook tout court best hoge toppen. Maar als je het gaat beluisteren met de bredere ontwikkelingen in elektronicaland van de laatste jaren in het achterhoofd, valt het hele project toch wat mager uit. Een feestje, dat zeker wel, maar voor de meerwaardezoeker valt er elders wel wat meer diepgang te rapen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 6 =