Mosquito :: We Are Society

Net op het moment dat de heren van Mosquito — een beetje de Leuvense Queens Of The Stone Age — hun debuutalbum uitbrengen, schudden hun grootste helden de wereld wakker met nieuwe nummers. Gelukkig is Mosquito geen kloon, eerder een jonger neefje dat in deze radiovriendelijke tijden andere accenten durft te leggen.

Ook Kyuss en Melvins hebben duidelijk een invloed op zanger-drummer Nico Kennes en gitarist Kevin Imbrechts. Sinds 2008 maken ze nummers waarin een muur van heavy riffwerk en bulderende drums wordt opgezet. Experimenten met zangers draaiden op niets uit, want na al die jaren is Mosquito nog steeds een duo. Maar dat leverde hen blijkbaar geen windeieren op. Mosquito speelde zich al in de kijker als support voor Blood Red Shoes, Mauro Pawlowski’s Radical Slave en This Will Destroy You. Zo goed als elk Vlaams jeugdhuis kreeg de stonerrockers over de vloer. Het volgende doel is nu concertclubs headlinen.

Met de eerste single “(The) Fall”, die overigens ook al door BBC 6 werd opgepikt, kan de veroveringstocht alvast ingezet worden. We zijn dan wel minder fan van de huilende vocalen, met het massieve nummer — en vooral die verwoestende break — zou Mosquito wel een zaal in de vernieling kunnen spelen. Ook de moddervette sludgerock in “Thrice” mag er best zijn. Hetzelfde voor het meer up-tempo “Artificial Needs” waarvan we vooral de lekkere groove in refrein en strofes onthouden. Dat de openingsnummers precisiebombardementen zijn, is ook te danken aan een het volle geluid. Daarvoor trok de band naar enkele studio’s in België, onder meer bij Pascal Deweze, en Duitsland.

U had het wellicht nog niet door, maar de albumtitel is een subtiele steek naar de hipsters van vandaag. Kennes en Imbrechts hebben met andere woorden lak aan modieuze muziek en laten dat doorschemeren met de donkere sound van de plaat. “Ecleptic” is in die zin een geslaagd instrumentaal stonerexperiment, met zin voor atmosfeer, ondanks dat de vreemde tempowisselingen minder aantrekkelijk in de oren klinken. Maar er is ook een maar. De loodzware riffrock van “Front Stage Faça”, het zwaarste nummer van de plaat, en “Paradigmt Shift” voelen iets te afstandelijk aan. “Differentiation Prevails: Part 1 (Interlude)” heeft dan weer niet genoeg body om je volledig knock-out te slaan. Waarom er stemsamples gebruikt worden, is ons een raadsel.

Mosquito laat dus een paar steken vallen, maar zet dat verderop de plaat recht. Om te beginnen met “The Fog”. Weer zweeft de band tussen gevoel en afstandelijkheid. Een mooie intro wordt bruusk onderbroken door stevige riffs om vervolgens weer het tempo te laten zakken. Technisch zit alles weer goed in elkaar, net als het sfeervolle “Senseless Saga For The Sullen”; precies een Kyuss-meets-postrock. Ook “U.A.Q” is tegelijk zo duister als de nacht en bloedheet als de Palm Desert.

In “Victim vs. Vagrant” lijkt de postrocktouch het meest aanwezig, wat ervoor zorgt dat het nummer er toch vlot ingaat als zoete koek. Maar dit is zeker niet het sterkste nummer van de band. Terwijl andere stoner-geïnspireerde bands voortdurend met psychedelica of catchy hooks werken, zweert Mosquito toch vooral bij een duistere post-rocksound. Maar laat u hierdoor vooral niet afschrikken. De Leuvenaren bewijzen vreemd genoeg dat fiks tegen de stroom in zwemmen ook toegankelijke nummers kan opleveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 1 =