Het studiodagboek van Barely Autumn :: Deel 1: dode eekhoorns & boerwedstrijden

Barely Autumn, de band rond zanger/muzikant Nico Kennes (Mosquito, Illuminine), werkt momenteel – in complete isolatie te midden van de Ardense bossen – aan haar debuutplaat. Op Enola verneem je op gezette tijden hoe het hen daar vergaat.

Heden ten dage fabriceren de meest succesvolle producers ter wereld hun beats op een laptop in privéjet, onderweg naar het volgende “optreden”. Meer dan de helft van de Spotify-gebruikers beluistert hun favoriete tracks per telefoon of tablet. En via online platforms als TuneCore, CD Baby of Kobalt krijg je die zelf-geproducete monster-hit in spe zonder grote investeringen in een mum van tijd op de interwebs.

Wat heeft een muzikant, een songwriter, een band, vandaag de dag in hemelsnaam nog te zoeken in een professionele opnamestudio? Dat was de vraag waar wij enkele maanden geleden mee kampten. Stiekem is het natuurlijk gewoon super vet om achter een monumentale mengtafel naar je eigen opnames te luisteren op top notch studiomonitors. De redenen waarom we er uiteindelijk toch voor kozen, kosten (ja, ook ten huize studio-uitbaters en producers dienen er mondjes te worden gevoed) noch moeite (een race tegen de studioklok vereist toch iets meer voorbereiding dan een ideetje uitwerken op je slaapkamer) te sparen, bleken uiteindelijk talrijk.

De vooravond

Of aan die drijfveren uiteindelijk tegemoet gekomen zal worden, moet nog blijken. In ieder geval geschiedde het dat Bram Vandermotte – drummer van ambacht, chauffeur van hoedanigheid – op “Black Friday” 25 november 2016 de avondspits trotseerde in naam van de muziekregistratie. Deinze, Gent, Brussel, Leuven, Rotselaar, Waimes: 6 uur 21 minuten en ettelijke omzwervingen later maakte hij samen met groovemaster Gil Persoons en ikzelf deel uit van het licht homo-erotische wederzien met immer positivo Wouter Vlaeminck.

“Dag beste sportvrienden”, weerklonk het onder de Ardense sterrenhemel. En zo waren we gelanceerd voor een heuse nachtelijke opstel- en mic check-sessie, aromatisch begeleid door het parfum van wat volgens algemeen consensus niets anders kon zijn dan een rottend eekhoornlijkje tussen de buiten- en de binnenmuur van het perceel.

Dag één

Enige trappistenbieren en een frit special later was de rust over de GAM Studio neergedaald, om bij het ochtendkrieken weer op te stijgen en plaats te maken voor menig tromgeroffel. Een metalige naklank in de floor tom dreigde even (nu ja, “even”) de sfeer te verpesten. Maar ten langen leste kwam de knopjes-tovenarij vanwege mr. Fleming alsnog to the rescue.

Na een stevige brunch had de klok drie uur geslagen en kon er eindelijk op [record] gedrukt worden. Wat geen overbodige luxe was, gezien de voltallige ritmesectie maandagochtend alweer present moest staan om hun arbeidscontractuele geneugten te ondergaan.

Maar de grammofoongoden waren ons goedgezind: amper zeven stonden later bevonden er zich reeds vier gesavede Reaper-projectjes op Wouter’s harde schijf, en waren we met z’n allen aan het smullen van mijn trademark spaghetti bolognaise.

Vervolgens leidde een pintje links en een wijntje rechts tot een heus “boer”-festijn (tja, zet vier manskerels bij elkaar op een boerderij in de bossen). Wij hoorden vergelijkingen opduiken met ‘een bronstige eland’ en ‘een schaap met keelkanker’ opduiken. Maar goed… Nog een nummertje – en een oude aflevering van het geniale Basta – later, hadden de aftandse elektrische vuurtjes onze kille logeerkamers opgewarmd. Tijd om in onze groezelige slaapzakken te kruipen, dus.

Wordt vervolgd. burps.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 16 =