Colin Stetson :: New History Warfare Vol. 3: Too See More Light

Geen enkele plaat hamerde ons de laatste jaren zo hard achterover bij de eerste beluistering als Judges, het tweede volume van Stetsons New History Warfare-trilogie. Dat was letterlijk ongehoord, muziek die niet enkel fysiek onmogelijk leek, maar bovendien met zo’n trefzekerheid en controle uitgevoerd werd, dat we dozijnen beluisteringen later nog altijd de haren op onze armen overeind voelen gaan zodra de naald het vinyl raakt. Het was dan ook afwachten hoe hij zichzelf na dat meesterwerk van weerwoord zou dienen.

Die bovenmenselijke beheersing van de instrumenten en circulaire ademhaling is er nog steeds. Dat hebben we sindsdien ook een paar keer live mogen meemaken. Het is trouwens in die context dat Stetsons muziek het best ondergaan kan worden, want hoe ingenieus het opnameproces ook gebeurt, het valt nog altijd niet te vergelijken met de fysieke sensatie die zo’n diep ronkende bassax teweeg kan brengen. Zeker als je er maar een meter vandaan staat. De epische composities zijn bovendien doordrongen van zo’n krachtige verbeelding en bij de keel grijpende emotie dat het vaak volstaat om je helemaal naar hoge sferen te voeren. Op z’n best heeft Stetsons muziek een sacraal gewicht dat je spontaan naar de meditatiemodus doet zoeken.

Ook op To See More Light heb je volop van die scharnierpunten, momenten waarop de tijd haast lijkt stil te staan, tijd en beweging in een onlosmakelijk verbond met elkaar geslagen zijn. Zo’n “Hunted”, met die pulserende beats, roterende patronen, circulaire ademhaling en die erin verborgen klaagzangen; dat laat geen mens onbewogen. Meer nog: als hij na een ingetogen passage opnieuw opduikt met zo’n walvisbrul (3’56”), dan luister je met opengevallen mond. En aan het einde, bij “Part Of Me Apart From You” is dat nog altijd zo. Meer nog dan zijn voorganger, is To See More Light dan ook een enorm coherent verhaal.

Was Judges de plaat waarop de creatieve explosie plaatsvond en je als luisteraar blootgesteld werd aan de meest uiteenlopende geluiden en technieken, dan is de focus vernauwd op To See More Light, dat duidelijker als een samenhangend geheel gecomponeerd werd en regelmatig naar zichzelf verwijst, met songs die in elkaars verlengde liggen of stukken overnemen. Zo is “Who The Waves Are Roaring For (Hunted II)” een duidelijk vervolg op “Hunted”, met dat verschil dat het ook een zangpartij bevat van Justin Vernon (Bon Iver). Hier is die nog vrij ingetogen, bijdragend aan de elegische sfeer die vaker opduikt. Elders is dat minder het geval. Helaas.

Zijn intrede in opener “And In Truth”, een bombastische stemmenstapeling die naar het karikaturale neigt, reduceert Stetsons technieken haast tot het niveau van de bijkomstigheden, iets dat ook het gospelgetinte “What Are They Doing In Heaven Today?” (Washington Phillips) overkomt. Meest frappant gebeurt dat echter in “Brute”; muzikaal een fenomenale tour-de-force, met geratel en gerammel van de knoppen, tegen de hardrock (!) aanschurkende riffs, compleet met gestomp dat een headbangritme aangeeft, maar dan vond Vernon er niks beters op dan rauw gebrul en blackmetalachtig gekrijs eraan toe te voegen. De eerste keer weet je niet wat je hoort, de tweede keer is het schuddebuiken, de vijfde keer zou je het willen weggommen.

Gelukkig worden die irritaties moeiteloos gecompenseerd door wat er elders te ontdekken valt. “Among The Sef (Righteous II)” recycleert de zangmelodie van “High Above A Grey Green Sea” en bevestigt nog maar eens dat Stetson helemaal geen bassax nodig heeft om te imponeren. Ook op altsax slaagt hij erin om pure schoonheid te reproduceren met een spirituele insteek. Al is het allemaal nog niks vergeleken bij het 15 minuten durende titelnummer, waarin Stetson met meesterlijke controle van start gaat op altsax en vervolgens een meer verticale verkenning uitvoert zoals op de Those Who Didn’t Run EP. Het moment waar iedereen naar zal verwijzen is natuurlijk de vertraging na de climax halverwege het nummer, waarvoor wordt overgeschakeld naar het kolossale instrument en de man op de proppen komt met iets dat je het best kan omschrijven als bassaxdoom. Versmachtend heavy en een absolute must voor wie zich ooit achterover heeft laten wurgen door loodzware dronemetal.

Kortom: wie Stetson ooit live zag (in dat geval was je waarschijnlijk meteen verkocht) of Judges wist te pruimen, die kan dit slotdeel zonder aarzelen aanschaffen, zij het dan wel met de bedenking dat de toevoeging van Vernons zang geïrriteerde reacties kan uitlokken. Tenzij je fan bent van ’s mans vocale capriolen. Verder duikt ook een klein beetje het gevoel op dat Stetson het formaat stilaan uitgeput heeft en To See More Light minder verrast. Het doet hoe dan ook uitkijken naar het vervolg. Iets zegt ons dat hij het daarvoor verder dan bij zijn eigen instrumenten gaat (moeten) zoeken (of iets doet in de richting van de improvisatie-ontmoeting met Mats Gustafsson), maar we hebben er alle vertrouwen in dat het ver buiten de grenzen van het conventionele zal liggen. Maar eerst van die Vernon verlost geraken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − zes =