Je zou het hem niet nageven als je er zijn repertoire op nakijkt, maar John Grant heeft iets met elektronica. Op zijn tweede soloplaat verkent Grant zijn liefde voor de (foute) beats uit de jaren ‘80, maar laat hij net genoeg ruimte voor de oprechte softrock met cynische toets waarop hij ondertussen een patent heeft.
Grant had na het succesverhaal van zijn solodebuut Queen Of Denmark het plan opgevat om ook zijn tweede langspeler op te nemen met zijn maatjes van Midlake. Een reis naar IJsland besliste er echter anders over. Hij ontmoette er Biggi Veira van de elektronicaband Gus Gus en liet zich overhalen om zijn tweede plaat in diens studio in Reykjavik op te nemen.
Veira’s invloed valt moeilijk te ontkennen. Er wordt namelijk nogal wat geëxperimenteerd op Pale Green Ghosts. Op de titeltrack zit dat behoorlijk snor: een knappe combinatie van minimalistische blieps en vette beats met een strijker en een koperblazer of twee. En het eighties elektropop aandoende “Black Belt” en “Sensitive New Age Guy” zijn aardige pogingen om u – met een beetje goodwill – richting dansvloer te lokken.
Helaas werkt dat trucje niet overal. In “Why Don’t You Love Me Anymore” keert Grant als vanouds zijn ziel binnenstebuiten, maar slagen de synths en de beats er deze keer maar half in om de desolaatheid van die lyrics muzikaal te verwoorden. Het is overigens het enige nummer waarin het typische stemgeluid van de Ierse Sinead O’Connor te onderscheiden valt. Voor alle duidelijkheid: O’Connor had zichzelf aangeboden als backingvocaliste voor Pale Green Ghosts. Ook “You Don’t Have To” houdt maar weinig steek. Wat beats plakken onder een nummer dat al op de setlist stond ten tijde van de Queen-tour lijkt vrij gemakzuchtig en werkt simpelweg niet.
Al dat geëxperimenteer ten spijt, blijft Grant op zijn best wanneer hij zingt wat hij denkt, zonder al te veel muzikale franjes. Inspiratiebron is andermaal Grants ex-lief. Klaarblijkelijk raakt hij maar niet over de breuk. “GMF” klinkt als een ballad volgens het boekje, ware het niet dat Grant er een tekst op plakt waarin hij uitvoerig de draak steekt met zichzelf. En in “Vietnam” vergelijkt hij zijn ex met “the Agent Orange they used to use in Vietnam”. Pijnlijk eerlijk, en je kan alleen maar hopen dat er toch wat dichterlijke vrijheid aan te pas kwam toen hij het neerpende.
Het is wat het is: Grant blijft een bloedeerlijke drama queen. Net zoals Queen Of Denmark eindigt ook Pale Green Ghosts met een theatrale noot. Of liever: met een half pianoconcerto. Checkt u het vooral eens even.
Het is heel leuk dat Grant zich eens heeft kunnen uitleven tussen de synths die de muziek uit zijn jeugd domineerden en ongetwijfeld was het ook heel gezellig daar in die studio in Reykjavik, maar het ligt hem toch niet echt. Ook de combinatie met zijn typische powerballads met een hoek af, is soms wat ongelukkig. Benieuwd naar hoe dat live zal klinken.
