“Misschien he. Misschien moet Fontaines D.C. eens ‘lief’ doen.” Ergens moet een label-executive – alleen zo’n pief denkt in die lijnen – dat gedacht hebben. Maar fucking hell, werkt dat nog geen beetje. Met Rosalía dicht in de armen gedrukt, klinkt de band bijna teder. Alhoewel.
Rosalía. Ja: Rosalía komt even buurten bij Fontaines D.C.. Het is een beetje alsof Mathieu Terryn zou opdagen op een Ronkerconcert (Oh. Wacht.) : je ziet het niet komen, je verwacht er niets van, het is vooral niet nodig. Tot je “Where Is Gone?” hoort, en je hoort hoe Grian Chatten aan het smelten gaat bij zoveel Spaanse passie. Ik kan er niet veel over zeggen, het moet gewoon niet. “Where Is Gone?” is een van de schoonste duetten die in lang zijn uitgebracht. Heeft iemand al de woorden ‘Nancy Sinatra’ en ‘Lee Hazelwood’ naar elkaar laten drijven? De rest van de band weet wat ie moet doen, en zoekt comfortabele Bondsferen op, met langoureuze strijkers.
Vrijdag ligt het hele Dopamine Chamber van Fontaines D.C. in de winkel. Dat belooft weer iets. En heeft iemand toevallig een ticketje voor dat Sportpaleisconcert op 12 november over?
