Iceage :: You’re Nothing

“Wij hebben geen verborgen agenda’s en geen onstopbare drang om een ‘Manifest van de militant’ op ieders voordeur te kladden. Wij zijn vier gewone Deense jongens die zingen over alledaagse dingen zoals gevoelens en vriendschap”, aldus zanger-gitarist Elias Bender Rønnenfelt. Vier gewone twintigers dus, wiens debuut New Brigade door de internationale punkgemeenschap de hemel in werd geprezen, waardoor de jonkies plots werden gebombardeerd tot de voormannen van een nieuwe brigade punkbands. Maar was dat niet te veel druk voor vier paar frêle schouders?

Een loze vraag is dit allerminst, want er bezwijken talloze muzikanten onder heel wat minder druk. Samen met de hype gingen beelden van een in Ku Klux Klan-puntmutskappen gehulde, brandende toortsen in het rond zwaaiende, en met Death In June-tatoeages en Burzum-buttons pronkende band de wereld rond. Zo was er een controverse geboren waarbij het Vatileaks schandaal in het niets verdwijnt: Iceage was niet langer de punks “hoop in bange dagen” maar wel een bende babyfaced snotneuzen die “denken dat ze de nieuwe Skrewdriver zijn.” Balsturige zeepsmoelen die met een serie drie minuten durende requiems zo nodig White Power-oprichter George Lincoln Rockwell moesten eren.

Hysterische lefties gedroegen zich echter zoals onze grootmoeder wanneer die in de plaatselijke brasserie Marijn Devalck tegen het lijf loopt; met Balthazar Boma even boem boem doen op de toiletten heeft er voor het besje helaas nooit in gezeten. Devalck speelde in F.C. De Kampioenen namelijk een rol, net zoals Rønnenfelt en diens kornuiten dolden met een zeer krachtige en zwartgeblakerde iconografie. Net zoals Dead Kennedys, Black Flag, Minor Threat, Throbbing Gristle, Morrissey en zelfs Crass lijken de vier Vikings misschien rechts maar zijn ze het allesbehalve. Zo hangt er over Vår, de frontmans Cure-achtig zijproject, een onbeschaamde homo-erotische waas en is drummer Dan Kjaer Nielsen van Joodse afkomst.

Soit, het hoort hier over de muziek op You’re Nothing te gaan. Die is helaas minder spannend dan de roddels want de vleugjes goth en no wave die New Brigade’s hardcore zo spannend maakte, zijn op diens opvolger nauwelijks te bespeuren. You’re Nothing klinkt immers meer rechttoe rechtaan, meer old school en rommeliger. En daar zou op zich niets mis mee zijn, ware het niet dat we (net als bovengenoemde mix) de spanning tussen het gehakkel/gestotter en gestructureerde lijnen van de deuntjes uit hun debuut missen.

Gelukkig is er het instrumentale, industrial/ambient aandoende “Interlude” dat de toon zet voor de aardedonkere sfeer. “Broken promise, where’s your morals? In this cursed realm, where hides Jesus?”. Existentiële vragen, deinend op een marsritme, maken ook van “Morals” een beresterk nummer. En dat zijn eveneens de withete opener “Ecstasy”, het titelnummer en de kickboxwedstrijd tussen Sonic Youth en Dead Kennedys genaamd “Coalition”. Halverwege het album moeten “Awake”, “Everything Drifts” en “Wounded Hearts” echter de rol lossen waardoor het album vervaarlijk dicht over de middelmaat heen scheert.

Een alles verpletterend meesterwerk is You’re Nothing dus zeker niet geworden. Wél is het een boeiende neerslag van een getalenteerde, jonge band die zich niet mag tevreden stellen met een enkele ritzege, zich niet kan blijven verstoppen in het peloton en nu eens écht uit zijn kot moet komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + zestien =