Opmerkelijk toch, hoe muziek een transformatie kan ondergaan naargelang je stemming, de context of het moment waarop je eraan blootgesteld wordt. Waren we een hele tijd terug nog helemaal te vinden voor Kents debuutplaat Delay (2007), dan begonnen met de EP Last Day In July al enkele twijfels de kop op te steken en die worden herhaald met Kents derde langspeler Character, die nochtans niet moet onderdoen voor haar eersteling.
Deze muziek muziek blijft iets waarmee je bezoek steeds weer voor je kan winnen. Kents gelaagde/geloopte cellostukken hebben een filmische charme en aaibare weemoedigheid, waar een zelfverklaarde muziekmaniak moeilijk aan kan weerstaan. Dit is het soort melancholische muziek in de grijze zone tussen pop en klassiek, tussen kunst en mainstream waarmee je mag dwepen. En we willen geen verkeerd woord kwijt over Kent want de integriteit van de ingetogen muzikant staat niet ter discussie. We vragen ons enkel af of de huidige koers nog gaat kunnen verrassen.
Ten tijde van Delay gaf de artieste haar muziek een excentriek randje door field recordings te gebruiken die ze maakte tijdens haar reizen. De ‘found sounds’ van luchthavens versterkten het effect van overgang en beweging, van reizen door tijd en ruimte, een meeslepende tocht op lemen voeten. Met Last Day In July (2010) werd de natuur (en het water) ingedoken. Nu zijn die gevonden geluiden minder prominent aanwezig, waardoor het naakte spel van Kent nog meer centraal staat. En dat mag er nog steeds zijn: haar controle over textuur, sfeer en het loopstation is nog even overtuigend.
Opener “Ebb” zorgt niet voor een verrassing maar een hernieuwde kennismaking, door uit te pakken met donkere, gestreken partijen die meteen beelden van een mistig schemerlandschap oproepen. Het is weids, desolaat en wat eenzaam, gespannen met ingehouden drama en het zorgt ervoor dat je in een mum van tijd een eindje wegmijmert. Duidelijk goed spul maar helaas betrap je jezelf er snel op (dat was bij ons althans het geval) dat je niet meer actief luistert. Ook al is het kriebelende pizzicatospel van “Transportation” van een heel ander soort dromerigheid.
En zo gaat Character z’n gangetje met tien stukken in veertig minuten. Ze flemen zich een weg naar je hart, pakken het in en trekken er een strikje rond, maar of stukken als “Fall”, “Only Child” en “Intent” echt impact maken, deksels opentrekken of nieuwe zaadjes planten, dat is nog een andere vraag. Daarvoor volgen ze misschien iets te veel de formule. De formule die ze nota bene zelf mee geperfectioneerd heeft. Gelukkig zijn er hier en daar een paar songs die het verschil weten te maken en de dagdromerijen subtiel verstoren.
Zo wordt in “Flicker” een harmonieuze spanning gecreëerd door de cello een dansje te laten uitvoeren met een autoharp, en komen de voorzichtige elektronische ingrepen nog iets nadrukkelijker aan bod in het met piano versierde “Tourbillon”, dat met z’n extraverte drama en bonkige volume wat doet denken aan Clint Mansells werk voor Requiem For A Dream. Naast die track is het echter vooral “Kingdom” dat het verschil maakt. Het is duister, galmend, zelfs een beetje sinister en het lijkt wel alsof Kent ervoor in de buik van een piano dook. Het verleent het album even een intimiderende présence die elders ontbreekt.
Opnieuw kan je niet anders dan onder de indruk zijn van Kents bevlogenheid en controle, maar meerdere beluisteringen tonen aan dat ze intussen wel ver uit de buurt van het maximale potentieel blijft. Met een aantal songs die (te) strak vasthouden aan de formule en wat experimentjes die net niet drastisch genoeg zijn (een shot Tom Cora of Ernst Reijseger zou het allemaal nog zo veel boeiender maken) om te kunnen spreken van een kentering, loopt ze het risico dat de fragiele schoonheid, die ze zo moeiteloos uit de mouw schudt, het album een artificieel of vrijblijvend randje bezorgt dat het niet verdient.
