Het Deense Iceage leverde donderdagavond in Kortrijk een sterk staaltje eigenzinnige post(punk) af. En dat een uur lang.
Naar Iceage-normen is dat een vrij lange set. Vroeger durfde de band zijn nonchalante, slordige optredens wel eens vroeger afbreken dan gepland. Je zou het kunnen bestempelen als arrogant gedrag, maar hey, ze waren (correctie: zijn) nog zo jong. Toen hun debuut in 2011 uitkwam, waren Elias Bender Rønnenfelt en co nog snotneuzen van nog geen twintig jaar.
Maar ze werden ook meteen uitgeroepen tot een van de grote beloftes in de alternatieve scene. Iggy Pop noemde hen zelfs “de enige echte punkgroep van vandaag die echt gevaarlijk klinkt”. En wat een uitstraling had Rønnenfelt meteen. De frontman heeft qua looks zowel iets weg van een jonge Cave als van The Strokes’ Julian Casablancas. Beetje arrogant is hij ook, maar dat nemen we er maar bij.
Hun eerste twee platen stonden bol van bijna pure, nihilistische punk, de derde, Plowing Into The Field Of Love, neigde meer naar heerlijk slepende rammelrock à la The Gun Club met zware Cave-invloeden. Al deze platen werden, net als het dit jaar verschenen Beyondless, meer dan terecht de hemel in geprezen.
En kijk, de heren zijn hun ergste streken verloren. Ondanks het feit dat de band dit jaar al tweemaal in België (Botanique en Leffingeleuren) stond, is toch dik 150 man getuige van een verdomd snedige set. Hoewel Rønnenfelt in de eerste nummers, waaronder het geweldige “Pain Killer”, nog wat overtuigingskracht mist, lijkt de band in bloedvorm te verkeren.
Dat laatste is ook te merken in twee daaropvolgende topnummers: “The Lord’s Favorite” en het nieuwe “Thieves Likes Us”. Het eerste is heerlijk zwalpende alternatieve rock, het tweede doet sterk denken aan de Stones, toen ze nog jonge veulens waren, en klinkt zo to the point dat het een van de (verrassende) hoogtepunten in de set is.
Maar de band heeft ook een patent op ijzersterke nummers bedekt met dikke lagen noise, razende gitaren en furieuze drums. “Balm Of Gilead”, een gloednieuw nummer verschenen op een split 7” met Black Lips, is al redelijk stevig, maar “Morals” — nog zo’n golden oldie — is pas echt loodzwaar. Ook het eindoffensief mag er zijn. Dat bestaat uit “Ecstasy”, dat hier en daar wordt meegebruld, “Plowing Into The Field of Love” en een weergaloos “Catch It”, dat tot het allerbeste behoort wat de band ooit gemaakt heeft.
Tien jaar na zijn oprichting begint Iceage (eindelijk) een goed gerodeerde liveband te worden. Nihilistisch en smerig zoals in de begindagen, maar ook verdomd krachtig en strak: dat was het optreden in De Kreun samengevat.
