Damien Jurado :: Maraqopa

“They are always different, they are always the same”. Een veelgebruikte quote die ook perfect van toepassing is op de voorbije albums van Jurado. Heel even lijkt het erop dat het niet meer het geval is voor album #10, dat zowaar van start gaat met een meanderende brok jamrock die met een been in de vroege seventies staat.

Muzikant/producer Richard Swift (nu ook lid van The Shins) had opnieuw een grote invloed op het inkleden van Jurado’s werk. Net als op Saint Bartlett krijg je hier songs gepresenteerd die soms op merkwaardige wijze ingekleurd worden. De cohesie lijkt aanvankelijk zoek, al wordt na meerdere beluisteringen duidelijk dat de aandacht door die heimelijke tactiek maar even afgeleid werd van Jurado’s eigenzinnige stijl, die hier herontdekt kan worden achter een stijlvol mistgordijn. Jurado blijft de man van de ingeslikte bekentenissen en de te laat weggedraaide blik, maar die wereld wordt niet noodzakelijk vergezeld van het voor de hand liggende, kale muzikale equivalent. Maraqopa laat zich beluisteren als een eclectische kortverhalenketting waarvan de franjes enkel tijdelijk de aandacht van die puurheid afleiden.

Het is toch wel even wennen aan opener “Nothing Is The News”, met z’n plingelende gitaarwerk, ronkende toetsenpartijen en ruisende en galmende effecten. Het laat een weidser en expansiever geluid horen, maar tegelijkertijd voel je ook dat de song ook zonder die inkleding overeind zal blijven als een pure Jurado. De man verstaat de kunst om schijnbaar eenvoudige riedels, die van het soort dat aanvankelijk onopgemerkt voorbijglijdt, uit de mouw te schudden, waarvan je al snel beseft dat je ze toch hebt opgeslagen in een verborgen compartiment in je achterhoofd. Snel wordt dan ook duidelijk dat Maraqopa au fond een traditionele Juradoplaat is, iets waar het charmante kinderkoor in “Life Away From The Garden” of het bossaritme in “This Time Next Year” niets aan kunnen veranderen.

Let er zeker ook eens op wat een verborgen weelderige melodieën je ook deze keer te horen krijgt en hoe ze verpakt worden in strijkers, gitaren, toetsen en studiogeluiden, die in een nog sterkere dosis een oversteek naar al te gesuikerd terrein hadden kunnen betekenen, maar nu moeiteloos op de grens balanceren tussen gedienstig/ingetogen en prikkelend/extravert. Voor elke auditieve revelatie is er steeds ook een tegenhanger die aansluiting zoekt bij de skeletsound van platen als Now That I’m In Your Shadow. Zo is het titelnummer een zoveelste echopareltje dat laat horen dat Jurado beschouwd mag worden als een van de peetvaders van de hedendaagse indiefolkscene.

Net zoals de meningen over welke van Jurado’s albums het beste zijn grondig kunnen verschillen bij de liefhebbers, zo ook zijn er steeds andere favoriete songs die opduiken (veel succes gewenst aan degene die ooit een compilatie mag samenstellen), en dat zal ook deze keer niet anders zijn. Gaan sommigen gewonnen zijn voor de nieuwe uitdagingen en hun onverwachte geluiden, dan zullen anderen vooral kiezen voor het titelnummer en het slottrio, met nummers die gedomineerd worden door z’n fragiele stem en akoestische gitaar. Een groot zanger zal Jurado nooit worden (in “So On, Nevada” is het herhaaldelijk flirten met net niet-uithalen), terwijl hij voor “Museum Of Flight” zelfs z’n falsetto bovenhaalt, maar je spitst wel steeds de oren als hij z’n mond open doet, ook als het om eerder matige songs als “Everyone A Star” gaat.

Mooist van al is wat ons betreft het dubbelluik “Reel To Reel”/“Working Titles”, waarvan het eerste een weelderig ingekleurde, van meerdere zanglagen voorziene en vol galmeffecten volgestouwde combinatie van introverte folk en Motowngrandeur is. Nog mooier is “Working Titles”, een mooie toevoeging aan z’n lijstje metasongs. “You could mess up my life in a poem / Have me divorced by the time of the chorus / There’s no need to change any sentence / When you always decide where I go next”: het is van een fatalisme dat een constante is in Jurado’s oeuvre, maar dan wel gegoten in een prachtige gospelgetinte versie, schuifelend als tijdloze jazz die onverhoeds opduikt op een krakende transistorradio.

Tien albums in vijftien jaar, dat is een productiviteit die niet meer van deze tijd is. Dat er tussen al die muziek weinig materiaal te vinden is dat niet op de een of andere manier indruk maakt, is nog mooier. Maraqopa mist misschien de consistentie om tot z’n allerbeste albums gerekend te worden, maar het is wel een waardevolle toevoeging aan een totaalwerk dat steeds intenser schittert. Damien Jurado is een echte cultheld.

Damien Jurado speelt op 10 maart in De Kreun (Kortrijk) en op 28 maart in de Trix (Antwerpen).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vier =