Een meisje met een viool, meer niet. We laten gemakshalve de batterij pedalen, een loopstation of — iets minder romantisch, maar zo gaat dat tegenwoordig — de computer even buiten beschouwing. Een mooie stem en een viool dus: veel meer vindt u niet op Troops, maar na enkele beluisteringen, blijkt dat al heel wat.
Liesa Van der Aa speelt al lang viool: op het conservatorium laverend tussen Bach en Schnittke, maar sinds enkele jaren haar arme instrument tot het uiterste manipulerend op zoek naar verrassende klanken. Ideeën en boeiend geluid zàt, maar om er ook songs en een coherent album van te maken, trok ze Boris Wilsdorf aan zijn mouw. U kent hem mogelijk van de kleine lettertjes op albumhoezen van Einstürzende Neubauten, wiens maniakale klankenzoektochten hij al jaren opneemt zonder er al teveel versterkers en luidsprekers aan in te schieten.
Zomaar, omdat ze fan was van zijn werk en niemand is gestorven van een mailtje met enkele MP3’s. Wilsdorf was geïntrigeerd, geloofde niet dat er enkel viool aan te pas kwam en besloot dan maar mee te werken. Hij moest af en toe wat temperen, want het kon wel eens te moeilijk worden voor de luisteraar, maar Van der Aa dreef haar visie toch door.
Troops is dan ook niet makkelijk. Laat staan poppy en nog veel minder gezellig in het oor liggend, maar voor wie even de tijd neemt en er een ongestoorde beluistering voor over heeft, wèl verdomd mooi en na vijf beluisteringen een trouwe compagnon voor nachtelijke autoritten. En (de mondspoeling staat klaar) bij wijlen zijn de songs zelfs verdomd catchy.
Zo bàrst “Lou” van de oorwurmerige melodietjes en is het refrein vlot mee te neuriën, maar stapelen de stoorzenders zich rondom op en wervelen de violen laag na laag naar een finale die rücksichtlos verder marcheert als het agressiefste van Mogwai. Op ‘“Into The Foam” gebeurt net het omgekeerde: het nummer start weerbarstig en dreigend met belletjes en valse viooluithalen, maar ontpopt zich in zes minuten tot een wonderlijke, dromerige song die zo van een vergeten nineties triphop-plaat had kunnen komen om dan toch terug te keren naar een snerpende nachtmerrie.
Liesa Van der Aa zelf klinkt als een grimlachende kruising tussen PJ Harvey, Kristin Hersh en Trish Keenan. Dat de klankexperimenten van de Einstürzende Neubauten een rode draad zouden zijn, viel te verwachten. Dat Van der Aa’s theaterachtergond wat streepjes Weilliaans cabaret (“No Man’s Land” en “Visitor”) toelaat ook, maar als geheel is Troops een volstrekt eigenzinnige mix van invloeden die bij elke beluistering een nieuwe verrassing brengt en waarin het aangenaam verdwalen is.
Het is een ontdekkingstocht die start met “Louisa’s Bolero”: een tegendraads walsje (een bolero dus) en eindigt met de zoete melancholie van “Troops”. Tussenin is er nog agressie in “Lost Souvenir”, wat wrange schoonheid en humor (‘when in the morning / Polly says je t’adore : she might just have asked you / to please shut the door’) in “Birds in Berlin” en de verknipte slow “My Love”.
’Louisa, she’s divine’ zingt een koortje Liesas in het openingsnummer. Goddelijk is een brug te ver, maar Troops heeft meer durf, panache, contrast, experiment, melodie en muzikaliteit te bieden dan je van een debuut mag verwachten. Ga er even voor zitten, met een goeie whisky in de buurt, klamp je vast aan de flarden schoonheid die direct opvallen om de stoorzenders vlotter te verteren en ga op ontdekking in Troops. U zal het zich niet beklagen. Tenzij u natuurlijk Lana Del Rey al behoorlijk gewaagd vindt.
Liesa Van der Aa speelt Troops op 16/02 in Antwerpen (Bourla), 29/02 in Gent (Vooruit), 08/03 in Leuven (STUK) en 23/03 in Diksmuide (4AD) Voor meer info en video’s van o.a. Guy Cassiers, Marc Legrange en Geert Mul bij de songs van Troops: klik door naar haar website.
