The Field :: Looping State of Mind

Kompakt, 2011

Er wordt Axel Willner (u kent ‘m allicht net iets intiemer als
The Field) al eens verweten dat hij altijd maar in herhaling valt,
steeds hetzelfde nummer maakt. Of, hoe ze dat in cynische
vakkringen als eens durven te noemen: een Coldplayke doet.
Niets is echter minder waar. Als je ‘s mans debuut, ‘From Here We
Go Sublime’, naast zijn nieuwste, ‘Looping State of Mind’ legt,
merk je dat de twee zich tot elkaar verhouden als dag en nacht (of,
om het met de titel van Willners twééde plaat te zeggen: ‘Yesterday &
Today
‘). Niet dat het meteen tegenpolen zijn; eerder twee
kanten van dezelfde munt. Het nachtelijke, noordelijke landschap
van weleer heeft ondertussen alleszins plaatsgemaakt voor de zon,
voor nuance, tempowisselingen en complex laagjesbouwen waarin je
steeds meer muzikale stijlen ontdekken kan. En muzikaal snoepgoed
dat dat oplevert!

Op de vraag van de rücksichtslos de sterren in vliegende opener
‘Is This Power’ kunnen wij al meteen alleen maar volmondig ja
antwoorden. ‘t Is withete spacefunk, maar dan verpakt in donzige
ambient en omwonden met een zachte streep disco zoals Lindstrøm ze al eens
uit zijn synthesizers schudt. ‘t Is repetitief zoals we gewend zijn
van Willner (die “looping” staat daar niet voor niets in de titel)
en je kan de schijf perfect opzetten in je slaapkamer, maar
evengoed is het nummer dansbaar en klinkt het voller, bombastischer
dan eender wat de man voordien al op plaat zwierde. Dan leunen
‘It’s Up There’ en ‘Arpeggiated Love’ (heerlijke titel) veel
dichter aan tegen de krauttechno van ‘s mans debuut, al laat
Willner zijn soundscapes vandaag de dag veel meer fluctueren en
lijkt hij meer lagen (zowel instrumentaal als vocaal) in zijn
muziek te stoppen. ‘t Is dezelfde taart, maar met hier en daar een
extra stuk chocolade en bovenop een goeie portie slagroom,
zoiets.

Zo zwelt ‘Arpeggiated Love’ over tien minuten aan tot een
noisy feest van gesampelde soulstemmen en onheilspellend
tapegeruis. Hier en daar komt een piano, xylofoon of synthesizer
dan ook nog eens door de mist piepen en af en toe kunnen wij zelfs
bijna een woord verstaan. De titeltrack zou ondergetekende
aanvankelijk niet eens herkennen als een Field-track – de
spacey openingsmelodie, kurkdroge beats en
shoegaze-achtige explosie zetten ons op het verkeerde been – tot
het nummer na een tweetal minuten in een bepaalde plooi valt en wij
weer helemaal méé zijn met Willners typisch organische sound. ‘Then
It’s White’ zou je dan weer kunnen bestempelen als kale postdubstep
– deels omdat je tegenwoordig nu eenmaal álles kunt bestempelen als
postdubstep – uit dezelfde kweekvijver als James Blake op zijn
Klavierwerke‘-ep en
Nicolas Jaar op zijn debuut. En ‘t is moeilijk uit te leggen wat er
nu net gebeurt met dat nummer, maar na een tijdje komt toch ook
weer die knisperende, pruttelende sound van The Field bovendrijven.
Als een vertrouwd donsdeken waarmee je in de late uurtjes als een
klein kind wordt toegestopt: je herkent het uit de duizend.

Om vlakaf te definiëren wat het nu net is dat die sound van The
Field zo uniek maakt, daar willen wij nog niet eens aan
beginnen. We geven grif toe dat zulk een uitspraak klinkt als een
flauwe platitude van een luie recensent, maar soms schieten woorden
nu eenmaal tekort. Er schieten ons wél allerlei metaforen te binnen
over ruimteschepen, gletsjers, mistige landschappen, ijzige vlaktes
en ijle bergtoppen, maar dat zou het genie van Axel Willner onrecht
aandoen. Zijn kracht ligt niet in vage sfeerschepperij – een val
waar menig elektronicamuzikant op onverhoedse momenten wel eens
instapt – maar wel in ultraprecies, fijngelaagd productiewerk dat
hedendaagse trends en lange tradities combineert met een geheel
eigen inzicht in muzikale dynamiek – afijn, wij zeggen daar best
“of zo” bij, want anders klinken wij hopeloos pretentieus. Bij
deze: of zo.

Hoe dan ook, The Field opzetten is een ervaring. Want
dat is nog het belangrijkste: het is geweldig plezant om ‘Looping
State of Mind’ nóg maar eens op het maximumvolume door uw
autospeakers te laten schallen. Het gebeurt maar zelden dat
intelligentie en toegankelijkheid zomaar hand in hand tussen de
groeven van uw vinylplaat dartelen, maar hier is het net zo. Knoop
het goed in uw oren: The Field is geen grote, maar een héél grote.
Zwier ‘m dus gauw – u heeft nog net de tijd – onder de kerstboom
van uw geliefden. Peis en vree voor iedereen, en een streepje
‘Looping State of Mind’ voor de écht gelukkigen onder u.

http://www.myspace.com/thefieldsthlm

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =