John Zorn :: A Dreamers Christmas

Tzadik, 2011

Het is een jaarlijks wederkerend fenomeen: artiesten die hun
laatste greintje zelfrespect overboord gooien en kiezen voor plat
commercieel geldgewin door op het einde van het jaar met een
bijzonder origineel kerstalbum af te komen. Een intergenerationeel
fenomeen, want ook roemruchtige helden als Elvis Presley, Nat King
Cole en Bing Crosby hebben zich er jaren geleden aan bezondigd.
Tegenwoordig pikken jonge (en minder jonge) sterren even graag een
graantje van het winterse kassagerinkel mee. Dit jaar horen we
bijvoorbeeld de kerstklokken luiden bij Justin Bieber, Michael
Bublé en She & Him. En daar mogen we zelfs John Zorn aan
toevoegen.

Nee, het is allesbehalve een flauwe grap. Zorn bracht afgelopen
maand een cd- en lp-versie van zijn ‘favoriete’ kerstmuziek uit,
een gloeiende verzameling van klassiekers en eigen geschreven
materiaal. Voor u echter de indruk krijgt dat de wereld helemaal
naar de verdoemenis is, hoeft u nog te weten dat Zorn een beroep
heeft gedaan op zijn Dreamerscollectief, met onder andere Marc
Ribot, Cyro Baptista en Mike Patton. Doorgaans experimenteel genoeg
om iedereen op stang te jagen, maar nu opvallend teder en
zachtaardig – speciaal voor de kleinsten en romantische zielen
onder ons.

Dat we überhaupt de tijd nemen om hier woorden aan te besteden,
heeft niet zozeer te maken met de naam van de uitvoerder (al staat
Zorn doorgaans wel garant voor interessante muziek) maar met het
uiteindelijke resultaat van het project. Vergeet dus alle andere
kerstrommel, ‘A Dreamers Christmas’ is het album dat uw
decembermaand een pak plezanter zal maken.

Het album heeft waarschijnlijk meer gemeen met albums als ‘The
Dreamers’ en ‘O’o‘ dan met de
doordeweekse kerst-cd. Zorn selecteerde een breed gamma aan
instrumenten en deinsde daarbij niet terug om geluiden te gebruiken
die doorgaans buiten de typische kerstsetting vallen. Marc Ribot
mag bijvoorbeeld een stomende gitaarsolo geven in ‘Let It Snow! Let
It Snow! Let It Snow!’ en ook in andere nummers klinkt hij eerder
als een rockabilly-muzikant dan een brave huisvader. Daarnaast
krijgt ook Jamie Saft in ‘Santa Claus is Coming to Town’ de kans om
volledig zijn eigen ding met het bekende kerstdeuntje te creëren.
Aan vrijdenkerij dus geen gebrek.

Zelfs met dat scherp kantje blijft ‘A Dreamers Christmas’
bovenal een aangenaam en luisterrijk album. Het magische gevoel bij
de aanvang van ‘Christmas Time is Here’ wordt bijvoorbeeld heerlijk
in stand gehouden, in een sober maar vloeiend samenspel van piano
en gitaar. Net als op ‘Alhambra Love Songs
laat Zorn zich hier van een bijzonder amoureuze kant zien. ‘Magical
Sleigh Ride’ is duidelijk als een eigen compositie te
onderscheiden, omdat het die herkenbare opbouw heeft: een traag
opbouwend continuüm van verschillende instrumentale lagen. Ribot
kleur hier wederom (op indrukwekkende wijze!) buiten de lijntjes in
een compositie die enige raakvlakken met progressieve rockmuziek
vertoont.

Dat we deze keer echter niet met een Zorn grand cru te
maken hebben, is eerder te merken in details. De rol van Mike
Patton is grotendeels tot het slotnummer ‘The Christmas Song’
beperkt, met een aantal minieme vocale stukjes in de overige
nummers. Te weinig om echt een stempel op het geheel na te laten.
Bij ‘Snowfall’ storen we ons dan weer aan het vreemde blubgeluid in
de muziek. Een kleinigheidje dat het geheel wat ontregelt.

Geen reden tot zorgen, want ‘A Dreamers Christmas’ zet stevig in
de verf waar het allemaal om draait in deze tijden van het jaar.
Niet de zoveelste gooi naar een kassucces, maar een originele
benadering van een genre dat doorgaans door oppervlakkigheid wordt
geteisterd. Als er één kerstalbum is dat het verdient om gekocht te
worden, is het Zorns ‘A Dreamers Christmas’.

http://www.tzadik.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + vijftien =