Eigen beheer, 2011
Het wow-gevoel. Wat is het en waar komt het vandaan?
Maar vooral: welke ongeletterde aap heeft het in godsnaam
uitgevonden? Voornamelijk door de opkomst van reality-tv (damn
you, Big Brother) werd deze spuuglelijke uitdrukking in
sneltempo een vaste waarde binnen het vocabularium van de doorsnee
Vlaming. En zo werd het beoordelingscontinuüm voor gastronomie,
dans en ander kunst- en vliegwerk gevoelig uitgebreid. Maar ook
wanneer men voor de camera geconfronteerd wordt met een gratis
nieuwe badkamer, een huwelijksaanzoek of het winnen van een
talentenjacht blijkt het dé passende bewoording om te beschrijven
wat er op dat moment door je heen gaat.
Bij het beluisteren van de nieuwe Codasync was mijn eerste
reactie “Wow!” En daar kreeg ik dan weer de kriebels van.
Want door de razendsnelle uitholling van deze uitroep blijft er van
zijn betekenis nauwelijks nog iets over. En begin dan maar eens aan
iemand uit te leggen waarom iets deze keer echt wel wow is
en niet gewoon reality-wow. Omdat u mij allen zo dierbaar
bent, heb ik echter besloten het toch een keertje te proberen. Lees
het aandachtig, I shall write this only once.
‘Akronize’ neemt de draad weer op waar ‘Snacycod’ hem verweesd
achterliet. De eclectische razernij die dit laatste, grotendeels
geïmproviseerde opus kenmerkte, steekt dan ook nu weer de kop op.
Ditmaal werden er echter ook composities bij geschreven, waardoor
het geheel meer gestroomlijnd aandoet. En hoewel er voor de
schizofrenogene muzikale alleseter genoeg te bikken overblijft,
zorgt deze verandering in regie voor een wederom volstrekt unieke
belevenis.
Meer dan ooit wordt het accent verlegd van weirde, maar
catchy gitaarriffs naar ingehouden spanning en het scheppen van een
bepaalde state of mind. Waar vroeger vooral Battles en Led
Zeppelin als referentie dienden, lijken ditmaal invloeden als Neu!
en Ash Ra Tempel op de voorgrond te treden. Maar ook een
vergelijking met deze blijft een long shot: een écht
functioneel herkenningspunt heb ik vooralsnog niet gevonden. Treur
echter vooral niet, het is nog steeds heerlijk verdwalen in het
land van Codasync.
Vier tracks lang grijpen de heren naar je strot en je ballen –
of naar eender welk lichaamsdeel dat er onder bedreiging voor zorgt
dat je mooi op je plaats blijft. Avontuurlijk, meeslepend en
waanzinnig zijn slechts enkele van de vele adjectieven die bij het
muzikale spectrum van de groep passen. Gitaren worden omgetoverd
tot ufo’s, bas en drum hakken overal lekker op in. Hier en daar
lijken er zelfs synths aan toe te komen, al wist mijn mama me ooit
te zeggen dat schijn wel eens neigt te bedriegen.
Mijn favoriet is voorlopig het vals lome ‘Midy Morgana’, maar
dat is eerder kwestie van smaak dan van weloverwogen argumentatie:
elke track is op zichzelf meer dan de moeite waard, ook al
ontbreekt er een uitgesproken narratieve connectie. Dat laatste is
overigens het enige dat je zou kunnen missen op ‘Akronize’, maar is
dat nu net geen kwaal waaraan elke EP per definitie lijdt?
Hoe het ook zei: dit is Codasync van zijn meest arty
kant. Maar hoewel de band een zekere inspanning verwacht van de
luisteraar, is ze deze meer dan waard. Want door het combineren van
de focus van ‘In Galoré’ en de gekanaliseerde energie van
‘Snacycod’, slaagt het Antwerpse kwartet erin je gedurende twintig
minuten mee te voeren op zijn wederom bijzondere klankenstroom. En
alsof dat nog niet genoeg is, kan je ‘Akronize’ ook nog eens gratis
downloaden. ‘Wow!’ indeed.
