Amatorski :: TBC

Als er één ding is waar België goed in is, dan is het conservatoriumrock; jongens en meisjes die te braaf zijn om mee naar de oorlog te gaan, en uitblinken in vaag-artistiekerige muziek die een gebrek aan songschrijfkunst moet maskeren. Maar af en toe levert het ook ronduit pareltjes op. Zelfs al heeft het een rotslechte titel als TBC.

Het podium haalden ze niet in de laatste editie van de Rock Rally en misschien was dat maar goed ook. Zonder de hitte van de verzengende spots kreeg de verstilde single "Come Home" de tijd om langzaam te groeien, en kon Amatorski — dat kleurloze, doch fijne groepje dat aangenaam ronddobberde in een zee van afgebleekte foto’s uit de jaren zestig — zonder veel druk aan een echt debuut sleutelen. Cryptisch TBC ("To Be Confirmed?", "Tuberculose",…?) getiteld laat dat een groep horen die alweer een stap verder staat.

Intro "Fading" zet ons met zijn warme klokkenspelklankjes nog even op het verkeerde been, maar de zware bas van "Soldier" laat meteen horen waar we ons bevinden. Diep — dièp — in Portisheadland, waar zweverige vrouwenstemmen enkel omringd kunnen worden door kil aandoende, elektronische klanken. Maar er is meer dan zomaar wat triphop. De aanvankelijke kaalheid heeft wat weg van wat The XX presenteert. Tegen het warm opwellende refrein — stemverheffing, subtiele strijkers en een omineus zwellende drumroffel — is dit helemaal Amatorski: een mix van all things Duyster die enkel maar naar zichzelf ruikt. Het zal de enige keer zijn dat het er zo koud aan toegaat.

Een warmer deken is immers "Never Told", dat het soort Richard Claydermanntoetsen heeft waar Sigur Rós ook zo goed weg mee weet en het soort strijkers dat die band van Amiina gratis krijgt geleverd. Het adjectief dat we er in ons grote associatiespel bij moeten plakken is "mooi"; er valt niet op af te dingen. Tegendraadser is "Peaceful", waarin gedempte blazers en een haperende drum een grote rol mogen spelen. Voor één keer mag de muziek wat aanzwellen, en de omineuze zware toetsen geven het nummer behoorlijk wat dreiging.

Ook onder "22 Februar" (gewoon de datum waarop het nummer is geschreven) gaat heel wat onheil schuil, "8 November" (een paar maand eerder geconcipieerd, inderdaad) houdt het eerder bedaard, sleurt er op het einde nog geforceerd wat lawaaierige chaos bij — nergens voor nodig, jongens! — maar eindigt uiteindelijk toch gewoon weer als het Belgische bastaardbroertje van een IJslandse familie.

En al die tijd blijft Inne Eysermans, die mysterieuze schim van een frontvrouw, dodelijk afstandelijk zuchten. Emotie is niet aan haar besteed, voor het woord pathos trekt ze naar het schijnt vies haar neus op. Maar het werkt wel, die onthechtheid. Als er iets spreekt, zijn stem verheft, is het de muziek, zoals het uitschietende "Peaceful" waarin de piano plots resoluut bruut de wakker geworden gitaar terug naar zijn hok wijst. Eysermans slaapwandelt erdoorheen als een comateuze Alice In Wonderland; er gebeurt van alles rond haar, maar het beïnvloedt haar niet. Geen verwondering, geen afgrijzen, niets. Hoogstens een vage, gemijmerde tristesse.

Wij gaan, qua titel, dus toch maar voor "To Be Confirmed": de reuzensprong die op dit debuut al wordt gemaakt, bewijst immers dat Amatorski ongetwijfeld nog maar halverwege de echte bevestiging is. En dat belooft. Maar voor het zover is: koester dit plaatje, het is één van de schaarse parels die we tot nu toe van dit jaar zullen onthouden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =