Carpark 2011
Konkurrent
Mocht u nog niet helemaal mee zijn: sinds ruwweg 2009 banen
opvallend veel soloartiesten hun weg naar de harten van het hippe
undergroundpubliek. Binnen de artificieel gecreëerde veiligheid van
nieuwe genres en stromingen als chillwave en postdubstep, konden
enkelingen reeds de banaliteit overstijgen. ‘Psychic Chasms‘ van Neon
Indian staat in vele huiskamers nog steeds op repeat,
Washed Out deed met zijn e.p. enorm hard uitkijken naar het eerste
full album en James
Blake terroriseert na enkele weken nog steeds de ultratop 50.
Begin vorig jaar bracht ook Chazwick Bundick – beter bekend als
Toro Y Moi – zijn debuut uit. En hoewel ‘Causers of This‘ niet
echt werd opgepikt door de Belgische pers, durf ik vermoeden dat
‘Underneath The Pine’ op meer bijval zal kunnen rekenen.
De reden voor de hier uitgedrukte verwachting is het frisse en
vooral radiovriendelijke geluid van ‘Underneath The Pine’. Leg deze
plaat eens naast zijn voorganger en u merkt een wereld van
verschil: de productie is een stuk zuiverder, krakende en ruisende
beats werden grotendeels vervangen door echte drumpartijen – of
toch minstens door beats die klinken als echte drumpartijen. En we
kunnen ons vergissen, maar horen we daar geen live geplukte
bassnaren in plaats van hun computergestuurde tegenhangers?
Op zijn tweede refereert Bundick uitvoerig naar de soulmuziek
uit de late jaren zeventig. Zo dansen in de intro moderne
synthesizers met de soul van Marvin Gaye ten tijde van ‘I Want
You’. In ‘New Beat’ horen we vervolgens de invloed van Michael
Jacksons brilliante ‘Off the Wall’. En hoewel de knipogen na deze
openers heel wat minder expliciet worden, blijft de invloed van
Afro-Amerikaanse muziek voelbaar. Nummers als ‘Before I’m Done’,
‘How I Know’ en ‘Still Sound’ hebben bovendien alles in zich om een
bescheiden StuBruhit te worden. Hoe het ook zij, de nieuwe songs
voelen meer organisch, minder lo-fi en geknutseld.
‘Underneath The Pine’ ligt gemakkelijk in het oor, maar weet
tegelijkertijd meerdere draaibeurten later nog steeds te boeien. En
hoewel het zeker geen wereldschokkend album is geworden, toont Toro
Y Moi zich een waardige songsmid. Uiteraard voelen wij ook uw
volgende vraag aankomen: “Is het dan een betere plaat geworden dan
‘Causers Of This'”? Een sluitend antwoord moeten we u evenwel
schuldig blijven. Voor wie bezeten is door de charme van het
debuut, dat vooral rustte op het slaapkamerpopgehalte, zal deze
tweede misschien net dat ietsje te gelikt klinken. Wie echter houdt
van eigenzinnige pop met een rijke en eerlijke sound kan er zijn
hartje aan ophalen. Beslist u dus voor één keer maar eens lekker
zelf.
