The Veils :: Troubles Of The Brain EP

Geen bloederig hart op de hoes voor The Veils ditmaal. In plaats daarvan een verknipte foto van zanger Finn Andrews en een stel hersenen. Hoes en titel verraden het eigenlijk al: Finn Andrews lijkt geen demonen meer te hebben om uit te drijven maar breekt tegenwoordig zijn hersenpan over triviale zaken zoals de dag des oordeels die hij op het scherm van zijn iPhone te zien krijgt.

Andrews mag tegenwoordig dan wel up to speed zijn met de laatste technologische snufjes en rondlopen met een iPhone op zak, maar op Troubles Of The Brain zit er bij The Veils niks in de handen en niks in de mouwen. Geen grootse sound, geen weidse landschappen. Alleen "Grey Lynn Park" lijkt zich heel even op te maken om episch te gaan uitwaaieren maar wordt na niet eens drie minuten gekortwiekt. Troubles Of The Brain maakt daarom ook een allesbehalve overrompelende eerste indruk. Na een complexloos directe aftrap ("Bloom") dartelt Andrews onbekommerd door "Don’t Let The Same Bee Sting You Twice" en "The Stars Came Out Once The Lights Went Out" alsof er nooit een Lavinia heeft bestaan die zijn hart gebroken heeft en geen "severed head of states" hem ooit deden grommen en blaffen van woede en ongeloof. Zelfs een rond bezwerende percussie en gitaren opgebouwd The Wishbone weet slechts schoorvoetend te overtuigen.

Ogenschijnlijk zonder weerhaken en opzichtige verleidingstechnieken heeft Troubles Of The Brain ettelijke draaibeurten nodig om zichzelf prijs te geven. Gaandeweg wordt duidelijk hoe verraderlijk de eenvoud van Troubles Of The Brain is, want in elk nummer worden er haast ongemerkt nieuwe laagjes binnengesmokkeld, en dat telkens binnen de tijdspanne van drie minuten. Neem bijvoorbeeld de strijkers die "Don’t Let The Same Bee Sting You Twice" binnenglippen alsof de strijkers van "I Am The Walrus" gemashed worden met T-Rex, de elektrische gitaren die stoorzender komen spelen tijdens "The Wishbone" of de feedback die "Bloom" zo mooi laat openbloeien.

Dat Troubles Of The Brain vaak zo direct klinkt, is des te opmerkelijker omdat er met Bernard Butler een man achter de knoppen zit die het productiegewijs graag groots ziet. Het geheel voelt dan ook aan als een oefening in zelfbeheersing: "Wat zou er gebeuren als we de productie kleinschalig houden? Wat kan je doen met een nummer in drie minuten tijd?" Natuurlijk missen we het vuur en de nervositeit van vroeger maar met de klemtoon op akoestische gitaren en gortdroge drums vertoont Troubles Of The Brain wel meer samenhang dan voorganger Sun Gangs.

Het lijkt erop dat The Veils zin hadden in een tussentijds experiment, een klein stapje achterwaarts om het geheel te kunnen overschouwen en vervolgens een flinke aanloop te nemen voor de volgende plaat. Na het aan Britpop en Suede refererende debuut The Runaway Found, de Nick Cave en Tom Waits maniërismen van Nux Vomica en de moeizame zoektocht naar een eigen koers van Sun Gangs, weigert Finn Andrews ook nu om met deze EP ter plaatse te blijven trappelen. Zo vormt
Troubles Of The Brain een nieuw onderdeel in de alsmaar complexer wordende puzzel die The Veils is. Het wordt reikhalzend uitkijken of die puzzelstukken met de volgende plaat eindelijk helemaal op hun plaats zullen vallen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 11 =