Het uitdiepen van een eigen geluid kan erg interessant zijn, maar wat als je op een dag tot de conclusie komt dat je muziek zo ver gevorderd is dat hij eigenlijk alleen nog maar voor buitenaardse wezens geschikt is? Op dat moment is het hoog tijd om aan de alarmbel te trekken en terug te keren naar de planeet Aarde. Zoals The Intelligence dat bijvoorbeeld doet met het ruigere, ongepolijste Males.
Het moet al van Icky Baby geleden zijn dat The Intelligence nog klonk als een groep op mensenmaat. Daarna kwam de groep met platen als Deuteronomy en Fake Surfers immers in een soort van autistische, doch niet noodzakelijk neerwaartse spiraal terecht, waarmee het combo weliswaar eerlijk was tegenover zichzelf, maar toch heel wat minder interessant voor een breed publiek. Terwijl Icky Baby nog rockte, waren de opvolgers immers vooral tragere platen waarmee de groep zelfs de interesse van het garagerockminnende publiek dreigde te verliezen.
Dat rekenfoutje zet The Intelligence met Males grotendeels recht, al gaat het combo hiervoor niet op de meest voor de hand liggende manier te werk. In plaats van eenvoudigweg terug te keren naar de rockende stijl van Icky Baby, fleurt de groep zijn muziek namelijk op met meer livegehalte, wat leidt tot een meer beluisterbare plaat waarop het combo enerzijds nog helemaal als zichzelf klinkt, maar anderzijds toch weer heel wat meer punkgehalte uitademt. Met het logische gevolg dat The Intelligence weer op en top als een garagegroep klinkt die in The Red Records’ zwijnenstal thuishoort.
Het ultrakorte “Bong Life” is in dat perspectief perfect om Males mee af te trappen, want het nummer brengt meteen de door The Intelligence heruitgevonden twee uitersten in kaart. De groep brengt enerzijds namelijk nog altijd tegendraadse songstructuren, maar het combo klinkt voor één keer alsof het zijn muziek in real life brengt, op maar een paar meter afstand van het publiek en met echte instrumenten. Een aspect dat tot nog toe veel te weinig aandacht kreeg, maar bij de optredens natuurlijk al boekdelen sprak.
Het bedrieglijke hieraan is dat The Intelligence tegelijkertijd een stap vooruit en één achteruit lijkt te maken. Een grote misvatting echter, want hoewel het prominentere punkkantje het combo meer aan onvervalste punkiconen als Ramones en The Stooges linkt, kan men er heel zeker van zijn dat er nog nooit een groep heeft geklonken zoals The Intelligence vandaag met Males klinkt. Wie erin slaagt door het punklaagje heen te luisteren, ontdekt in de titeltrack “Males” namelijk een erg surrealistisch nummer over de magische combinatie van mannelijk zaad en witte lakens, terwijl er in het opzwepende “Sailoritch”, ondanks weinig betekende teksten, toch even fijntjes naar de financiële crisis wordt gerefereerd. En zo heeft ieder nummer op Males wel zijn scherpe kantjes, wat maakt dat er ondanks de razendsnelle vijfentwintig minuten toch heel wat indrukken blijven hangen.
Dat maakt dat Males gerust als artrock op het interessantste niveau kan worden beschouwd. Het plaatje is namelijk pure creativiteit en inventiviteit, maar niet van het type waar veel over nagedacht is, wat wel moet betekenen dat The Intelligence écht een ‘intelligente’ groep is.
