Rare vogel, die Lars Finberg. Wanneer zijn postapocalyptische popgroep A Frames eindelijk eens op de lauweren mag rusten, gooit de man zich gewoon eventjes met het volle gewicht in de rock-’n-roll. Dat doet hij met The Intelligence, zijn naar punk gedistilleerde versie van A Frames, waarmee hij de rangen van In The Red vervoegt.
Begrijp ons niet verkeerd: als wij The Intelligence onder pure rock-’n-roll klasseren, dan doen wij dat zeker niet op basis van een klassieke sound. Net zoals A Frames is The Intelligence immers zo’n groep waarvoor u al flink wat moeite mag doen om aan uw ouders uitgelegd te krijgen dat het hier wel degelijk om muziek gaat.
Het feit dat The Intelligence iets meer voor melodische echo’s uit de sixties gaat, verandert daar weinig aan. Door de ongewone drums en de lawaaierige synths blijft de nietsvermoedende, ongeoefende luisteraar nog wel altijd even verdwaasd achter. Nochtans beschouwt Finberg The Intelligence net als het resultaat van zijn zoektocht naar compromissen: hij combineert er de vettige beats van zijn A Frames met de lo-fi sound van zijn Dipers, wat in een smerig potje rock-’n-roll uitmondt.
Dat is vooral goed nieuws als u het type bent dat graag als een door electroshocks geplaagde zombie over de dansvloer vliegt, want Icky Baby is op een bepaalde — maar voor Jan-Met-De-Pet niet meteen voor de hand liggende — manier wel degelijk dansbaar. Wijt dat gerust aan de vaak erg klassieke melodielijnen die achter de semipermeabele muur van geluid schuil gaan, en die vanuit de verte aan de dansbare rock-’n-roll van de jaren vijftig en zestig doen denken.
Het duurt even voordat je door hebt dat Icky Baby eigenlijk maar iets van een vijfentwintigtal minuten duurt, wat veel zegt over de intensiteit van de plaat. Het is geen toeval dat The Intelligence debuteerde bij Narnack Records, het label van de al even opgefokte Coach Whips, die bij de leken zo’n beetje als de gedopeerde versie van The White Stripes bekend staan. Het zijn beiden groepen die er met een kort en bondige, maar wel zeer lawaaierige formule in geslaagd zijn een eigen niche binnen de scene op te eisen.
Dat Icky Baby meer dan het op four track opgenomen debuut Boredom And Terror bij de stomende liveconcerten van de groep aansluit, valt niet te betreuren. Het werkt een perfect evenwicht tussen lo-fi en productie in de hand, waardoor de plaat nooit vermoeit, en toch altijd catchy genoeg blijft. Het spreekt ook voor zich dat een stevige plaat van zo’n korte duur ook al wat vlugger op endless repeat belandt.
Als dat u toch nog niet kan overtuigen van het feit dat de melodische wekkerradio van The Intelligence wel eens iets voor u zou kunnen zijn, moet u zich misschien maar eens de bedenking maken dat Sigur Rós met behulp van de juiste foltertuigjes hier en daar ook wel eens als een rip-off van The Intelligence zou kunnen klinken. Al blijft het dan nog altijd een feit dat Lars Finberg en co daar met veel minder moeite in slagen.
